×

Recensie

Electronic

17 april 2021

William Doyle

Great Spans of Muddy Time

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Tough Love

Great Spans of Muddy Time William Doyle Electronic 4 William Doyle – Great Spans of Muddy Time Written in Music https://writteninmusic.com

Wat zegt het klassieke 17-eeuwse doek Een pelikaan en ander gevogelte bij een waterbassin van de Amsterdamse renaissance schilder Melchior d’Hondecoeter over de Engelse vooruitstrevende elektronicamuzikant William Doyle? Buiten het feit dat ze beide kunstenaars zijn die het vak erg goed beheersen helemaal niks. Het is puur toeval dat de Engelsman bij het bezoek aan het Rijksmuseum archief gefascineerd raakte door dit schilderij, en deze als albumhoes gebruikt voor Great Spans of Muddy Time.

Nadat zijn vorige plaat Your Wilderness Revisited de nodige lofbetuigingen mocht ontvangen, besluit de creatieveling om niet voort te borduren op dit succes. Diep in hem hunkert het verlangen om juist de avontuurlijke kant op te zoeken. Een persoonlijke signatuur waarmee hij gelijk zijn commerciële zelfmoord in werking stelt. Dit muzikale wonderkind maakte al eerder een droomstart toen hij onder zijn alias East India Youth verschillende nominaties binnenhaalde met zijn debuut Total Strife Forever. De prestigedrang om zichzelf te blijven ontwikkelen weegt echter zwaarder dan aan het perfectionistische ideaalbeeld van de popcritici en muziekliefhebber te voldoen.

Is Great Spans of Muddy Time dan een slechtere plaat geworden? Zeker niet! Maar het vergt de nodige tijd om de schoonheid hiervan te ontdekken, al pakt hij in het begin nog bijzonder toegankelijk uit. I Need to Keep You in My Life heeft nog fraaie klassiek geschoolde songstructuren en is een aangenaam opwarmertje voor die prachtige hoge vocale kunsten van William Doyle. Als een onschuldig klinkende koorzanger laat hij een adembenemende indruk achter. De soepele dromerige opbouw krijgt tegengas door hier en daar de uitbundige wilde geluidsexplosies aan toe te voegen. Maar wat blijft hij nog dicht bij zichzelf en getuigt hij nogmaals de nodige specialistische kennis te bezitten om zeer sfeervol af te trappen.

And Everything Changed (But I Feel Alright) beweegt zich op het vlak van eighties disco en komt misschien nog wel beter tot zijn recht dan de zeker niet misselijke opener. Als een gekweld dier ontsnappen de heerlijke gitaarakkoorden om de ruimte te vervullen met een optimaal uitgebalanceerde new wave klimaat. Er zeeft een laaghangend laagje melancholie boven die net een tikkeltje voor die trieste ondertoon zorgt. In diezelfde lijn ligt de ouderwetse synthpop van Nothing At All, waarmee duidelijk aansluiting gezocht wordt met de theatrale melancholiek van New Order en Pet Shop Boys. Tot hiertoe voldoet hij nog volledig aan de wensen van de luisteraar, vervolgens vergt het allemaal meer inlevingsvermogen.

Somewhere Totally Else kruipt al sissend en schokkend dieper onder de huid en zorgt al snel voor het verwachtte keerpunt. De speelsheid van de vintage Krautrock keyboardgeluiden ontwikkelen zich als een vervelende stoorzender die bewust de aandacht opeist. Eigenlijk zoekt William Doyle gewoon het vroegere breekpunt op dat de Krautrock bejubelend overgaat in de hitgevoelige synthpop. Een zoektocht welke uiteindelijk leidt tot het voltooide Rainfalls en het Orchestral Manoeuvres in the Dark achtige Theme from Muddy Time, een band die met Dazzle Ships ook bijna hun vers verworven sterrenstatus verspeelden.

De fragmentarische stukken als de met percussie volgestopte Shadowtackling, het afbrekende geluidslandschap van A Forgotten Film en de krakende kitsch Semi-bionic zijn een futuristische aanval op het muzikale belevingswereld. Harp strelingen overheersen in het zwaar drukkende Who Cares en het luchtige St. Giles’ Hill. Het Oosterse mediterende [A Sea of Thoughts Behind It] heeft door de gitaarlijnen de kracht van de optimistische post-punk en mag gerust genoemd worden als een waardevolle afsluiter.

Zou dit een voorstudie zijn voor een meesterlijke vervolgstap, waarmee hij voor altijd het spanningsveld tussen pop en klassiek laat samenvloeien tot een universeel geheel? Of is dit een onbeantwoorde hoopvolle voorspelling? Heeft William Doyle mij net zo sterk overtuigd als met Your Wilderness Revisited? Jazeker, al zal de waarde van Is Great Spans of Muddy Time waarschijnlijk pas jaren later juist ingeschat worden.



  1. I Need to Keep You in My Life
  2. And Everything Changed (But I Feel Alright)
  3. Somewhere Totally Else
  4. Shadowtackling
  5. Who Cares
  6. Nothing at All
  7. Rainfalls
  8. New Uncertainties
  9. St. Giles' Hill
  10. Semi-bionic
  11. A Forgotten Film
  12. Theme from Muddy Time
  13. [A Sea of Thoughts Behind It]