×

Recensie

Pop

02 december 2021

Tora

A Force Majeure

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Believe

A Force Majeure Tora Pop 3 Tora – A Force Majeure Written in Music https://writteninmusic.com

In 2015 trekt het Australische Tora met amper een tweetal EP’s op zak de aandacht van het Nederlandse clubcircuit. De chillende afterparty muziek heeft een positieve wisselwerking op het publiek. Door die interactieve aanpak ontstaan verschillende songs van het veelbelovende debuut Take A Rest in deze warme try-out concertreeks setting. Met deze avondvullende indie loungejazz soul verbreden ze hun werkveld, en een mooie rijke toekomst ligt voor het oprapen. Can’t Buy The Mood komt volgens hetzelfde principe tot stand. Live worden de onvoltooide nummers aan de toeschouwers gepresenteerd, die daardoor indirect zeer betrokken zijn bij het opnameproces.

Nederland voelt dus al als een tweede thuisbasis aan en vanuit daar zouden ze hoe dan ook aan hun Europese tour beginnen. Ondanks dat het voor het Australische Tora geen kwelling is dat ze vanwege corona genoodzaakt zijn om voor langere tijd in het zeer vertrouwde Amsterdam te bivakkeren, straalt A Force Majeure voornamelijk gemis en verdriet uit. De gastzangeressen Angie Hudson, Molly Nicholson en Asha Franco staan symbool voor het onvervangbare verlangen naar de liefde. Zoals de albumtitel al aangeeft, is er daadwerkelijk sprake van overmacht, maar in het geval van Tora levert het geen claustrofobische neurotische plaat op. De onderliggende treurnis en woede zit net verborgen onder het doorzichtige oppervlak, en weerspiegelt zich voornamelijk in de sprekende teksten die zo sterk in het Nu staan.

De intimiteit van een veredeld huiskamerproject, maakt de tracks kleiner en deprimerend minimalistisch van opzet. Het smeekende In Deeper huilt diep van binnenuit en geeft inzicht in de huidige situatie waarin de zwaar getroffen cultuursector in armoede dreigt af te sterven. We zakken weg in zinkend drijfzand en modderen wat voort om het hoofd boven water te houden. De corrupte machtslieden houden de touwtjes strak in handen, en straffen elke tot contact makende pogingen af. Het begrip voor de huidige situatie wordt overmand door de angst van verdeeldheid, welke de maatschappij wreed uiteen scheurt. Een bijtend jaren tachtig vernislaagje houdt de hoge white soul vocalen en bleke synthesizers bijeen.

We’re in the quicksand
Gripping to vices
We could understand
But we’re all divided

Tora zet zich demonstratief af tegen het nutteloos wachten op betere tijden. De rebelse houding vormt een gigantisch contrast met de pluche wollige zachtheid van de songs. De ingetogenheid broeit voort onder een flinke dosis aan ongeduldige beats, welke paraat staan om groots uit te pakken. Het bevriezende Why Won’t You Wait blust het temperamentvolle vuur van een onderkoeld geraakte lange afstandsrelatie. Een opoffering die hoe dan ook bepalend is voor het eenzame muzikantenleven, en welke versterkt wordt door onzekerheid en andere onvoorzienbare toekomstfactoren.

In het verleden heerste nog de angst dat robots de huidige wereld zouden overnemen, domineren en herformeren. Langzaamaan dringt het besef door dat wijzelf veranderd zijn in die blikken zielloze machines. Het egocentrische Put Down Your Phone haakt hier treffend op in. Onaantastbare vriendschap is herdefinieerd tot sociale media vluchtigheid en heeft in de maatschappij een meerwaarde ten opzichte van het fysieke contact en het tastbare knuffelen.



  1. In Deeper
  2. Why Won't You Wait
  3. Call on Me
  4. Inundated
  5. Fire Apartment
  6. Put Down Your Phone
  7. New Age
  8. When Will I Learn
  9. How Long
  10. A Force Majeure
  11. Metanoia