×

Recensie

15 december 2019

Tim Holehouse

Come

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Aaahh!!! Real

Come Tim Holehouse Roots 4 Tim Holehouse – Come Written in Music https://writteninmusic.com

Gelukkig zijn de wegen van een artiest niet altijd voorspelbaar. Dat de beheerste singer-songwriter Tim Holehouse in een grijs verleden een belangrijke speler is geweest in de onnavolgbare doom drone band Naked Shit is totaal niet te rijmen met de heldere mierzoete songs die hij hedendaags maakt. De aangehouden contacten in dat donkere wereldje zorgen ervoor dat hij met producer Robert Hobson in zee gaat, die zich normaal meer bezig houdt met het stevige rockwerk. De snoeiharde jongens van metalband A Forest of Stars schuiven aan voor de zwaardere begeleiding en blijven trouw aan hun voordracht zonder de tedere strijkers in de weg te zitten.

De ondoorgrondbare Tim Holehouse lijkt zich nu evenwichtiger te presenteren. Voorheen switchte hij teveel tussen donkere uitgerekte songs en harde noise passages die hij afwisselde met Tom Waits achtige blues. Dit zal zeker meegespeeld hebben in de periode tussen de afronding in de zomer van 2017 en het uiteindelijk verschijnen twee jaar later. Voor de basis van de plaat gaat hij zelfs veel verder terug. Ruim vijf jaar lang heeft hij geschaafd en geschuurd aan nummers die lang in demo fase verkeerden en uiteindelijk op Come belanden.

Niet dat hij in deze periode stil gezeten heeft. Ruimschoots heeft hij gewerkt aan andere projecten en samenwerkingsverbanden. In een tijdsbestek van tien jaar zijn er zo’n 15 albums verschenen waar hij een grote stempel op drukte. Het heeft dus meer met een luxe probleem te maken dan met luiheid. Come is stukken toegankelijker dan wat hij voorheen liet horen. De uit het Britse Dorchester afkomstige muzikant klinkt nog steeds zo herkenbaar Amerikaans als het Stars and Stripes volkslied, en laat dan ook alleen in de titel van het slotakkoord London zijn Engelse roots doorsijpelen.

Normaal stelt een singer-songwriter zich bescheiden op, maar al gelijk op Numbers Game zorgen de krachtige slagen voor een harde regenval die neerklettert op het drumvel. Een cello schildert er een denkbeeldig geïllustreerd herfstlandschap bij en daaroverheen drapeert Tim Holehouse zijn passionele stem als warm zacht dekentje. De liefdevolle backing begeleidt hem trouw in dit proces. Nog meer zoekt hij de rootskant op, met een overschot aan traditionele instrumenten die het een compleet gevuld geluid mee geven.

De rauwe deprimerende afgerafelde randjes van zijn zangstijl zijn vervangen door een levendige invulling. Het is een ellenlange zoektocht geweest, waarbij Holehouse zichzelf hervonden heeft. Logisch dat dit eerst bij jezelf moet laten bezinken voordat je het aan de verwachtvolle wereld toont. Het laat een gevestigde artiest zien die oog heeft voor details, niet alleen in zijn slepende gitaarspel maar tevens belangstelling toont voor het aandeel van zijn bevriende muzikanten. Het amicale gebeuren zit zich voort in een plattelandsbeleving, waarbij inmenging met het natuurlijke element de boventoon voert.

Come is een ouderwets hoorspel. Met Holehouse als verteller die zich laat leiden door de sfeervolle entourage. Onbegrijpelijk dat hier zo lang aan gesleuteld is. Het heeft de bevlogenheid en het onbevangen gevoel van een etmaal in alle stilte aan een knus eindproduct werken. Alsof er maar een dag de mogelijkheid bestaat om gezamenlijk de studio te bezoeken. Er is duidelijk gekozen voor een folky country benadering, maar dan wel eentje waarbij flink wordt uitgepakt. In plaats voor subtiliteit wordt er gekozen voor een orkestrale aanpak, en waarom ook niet? Heel eventjes maar memoreert hij bij London naar zijn afgeschudde verleden met de overstuurde lawaai explosies.

Tim Holehouse heeft zich jarenlang gepresenteerd als een pessimistische gebroken nachtbraker, nu heeft hij zichzelf hervonden als een volwaardige aanwinst in het singer-songwriter gezelschap. Zou hij ervan geleerd hebben dat het vooral om kwaliteit in plaats van kwantiteit gaat. Geloof me, hij heeft nooit slecht werk afgeleverd, maar de rust nemen voor de uitwerking geeft zoveel meer moois. Een extra vermelding verdient zeker knoppenman Robert Hobson, want wat heeft hij er met al zijn geduld zoveel prachtige ervaringswijsheid in gestoken.



  1. Numbers Game
  2. Aveiro
  3. One Day at a Time
  4. Sleep
  5. Prince of the Palace
  6. 24 Hours (Come)
  7. (I'm Not) Icarus
  8. Placid Lake
  9. London