×

Recensie

Alternative

27 januari 2019

The Twilight Sad

It Won/t Be Like This All the Time

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Rock Action

It Won/t Be Like This All the Time The Twilight Sad Alternative 4.5 The Twilight Sad – It Won/t Be Like This All the Time Written in Music https://writteninmusic.com

Het uit het Schotse Kilsyth komende The Twilight Sad weet zich telkens weer te distantiëren van de sterk door postpunk beïnvloedde subcultuur. Geniale andere wendingen, maar toch ook verlangend naar het grote gebaar. Een benadering die ook hier weer op It Won/t Be Like This All the Time ontiegelijk goed werkt. Hoe meesterlijk is het om het verschil te laten ervaren, zodat het een onmogelijke opgave is om je ergens onder te brengen. Doe het dan niet, is het advies welke een stemmetje mij in mijn oor toe fluistert. Normaal nooit toegevend aan deze psychotische roeping, maar nu moet hierin de meerdere erkend worden. Wat fijn dat ze er nog steeds zijn. Muzikanten die durven te rebelleren tegen de gangbare orde, door hier keihard een dikke zwarte streep door te zetten. Al vijf albums lang wordt deze doordachte denkwijze toe gepast, met steeds genoeg ruimte tussen de releases om ideeën volledig uit te werken. Vreemd genoeg wordt de plek van opgestapte drummer Mark Devine niet ingevuld door Sebastien Schultz, die hun hielp met het ontstaande gat in het tourschema, en dit prima deed. In de studio nam sessie muzikant Jonny Scott plaats op de drumkruk, wederom met aangenaam resultaat. Wie dadelijk met de komende concerten uiteindelijk op het podium zal verschijnen is nog een groot raadsel.

Als een op tilt geslagen antieke Atari 2600 spelcomputer deuntje wordt [10 Good Reasons for Modern Drugs] opgeladen. Eenmaal warm gelopen volgt een sound die absoluut niet gedateerd aanvoelt, maar dus wel een hedendaags aan de New Wave verwant gevoel oproept. Zanger James Alexander Graham is een groot frontman, uiterlijk gezien de nodige raakvlakken met Ian Curtis, en daar houden de vergelijkingen op. Het tegenovergestelde van schuchter en deprimerend, meer open met een verwelkomend warme stem. Hij neemt je bij de hand tijdens een wandeling door het woeste begin van Shooting Dennis Hopper Shooting, de Glasgow regen trotserend om uit te waaien in de Schotse Hooglanden. De ruwe, dwarse kenmerkende van de inwoners weet zich al vrij snel op de plaat te doordringen. Geen muziek voor softies, maar meer voor open minded realisten. Als je goed luistert dan vallen de op de achtergrond aanwezige lage prachtige bastonen van Jonathan Docherty pas op. Met The Arbor lijken ze aan de basis te staan van de dreampop. Invloeden van voor de definitieve benaming die men deze sound later toedichtte. Bombastische bas en drum, omgeven door licht akoestische heldere gitaarakkoorden, in een gespreid bedje gevuld met luchtige synthesizerklanken.

Jonny Scott mag zich bewijzen bij het opzwepende VTr, en zoals verwacht hoor je hier een brok ervaring in terug. Niet verkeerd als hij zich definitief weet toe te voegen aan de band, want juist een sterke ritmische eenheid is oh zo belangrijk. Laat je alle mooie toegevoegde poespas weg, zelfs dan nog staat er een indrukwekkende kern. Die kan je weer niet elimineren bij Sunday Day13, daar vormen juist de keyboardpartijen van Brendan Smith het beginsel. De bandleden geven elkaar de ruimte en dringen zich niet op om een gelijkwaardig aandeel af te leveren. Oké, soms wordt wel degelijk de grimmige kant opgezocht, zoals in I/m Not Here [Missing Face], zoals bijna elke Schotse band willen ze hun woongebied samen vatten in een ultieme song. Grauw, mistig en regenachtig, weids als de hooglanden, en benauwend en uitzichtloos als het leven van de havenmedewerkers. Ook hier zal de Brexit uiteindelijk zijn sporen achter laten. Niet echt een positieve ode, maar meer de hang naar het ontvluchten. Geen stofzuiger die het Shoegazer gevoel oproept, maar zo’n mechanische robot die er een hedendaagse draai aan geeft. Minder ruis in het fraaie Auge / Maschine, momenten van stilte wisselen het lawaai af. Loodzwaar vervolgt het donkere Keep It All to Myself met duidelijke statische gothic invloeden. Alsof Scott in een hevige stortbui het drumstel probeert te bewerken.

Girl Chewing Gum heeft een dreigend mysterieus begin, maar dan gaat James Alexander Graham de hoogte in, en tijdens de refreinen is het een stuk luchtiger. Mooi bijna orkestraal omlijst vervolgen we de song, met op de achtergrond dat diepe zuigende. Let/s Get Lost is weer afhankelijk van de als basis aanwezige opdravende galopperende drumslagen, die er een aangenaam tempo in leggen. De rest van de muzikanten zijn meer sfeer bepalend. Andy MacFarlane lijkt zich om meerdere gitaren te ontfermen, die allemaal een stukje aandacht opeisen. Bij Videograms horen we een sound waar veel begin jaren tachtig postpunk bands jaloers op zouden zijn. De perfecte link tussen het ijzige en het dromerige, onderbroken door een paar rustgevende zachte keyboardklanken. It Won/t Be Like This All the Time weet niet eens meer te verrassen, zo verwend zijn we ondertussen geraakt aan het majestueuze niveau waar The Twilight Sad altijd op lijkt te functioneren.



  1. [10 Good Reasons For Modern Drugs]
  2. Shooting Dennis Hopper Shooting
  3. The Arbor
  4. VTr
  5. Sunday Day13
  6. I/m Not Here [missing face]
  7. Auge/Maschine
  8. Keep It All To Myself
  9. Girl Chewing Gum
  10. Let/s Get Lost
  11. Videograms