×

Recensie

18 februari 2020

The Somnambulist

Hypermnesiac

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Slowing Records

Hypermnesiac The Somnambulist Electronic 4 The Somnambulist – Hypermnesiac Written in Music https://writteninmusic.com

Het in Berlijn gelegerde The Somnambulist weet de duistere kracht van de postpunk, het eigenzinnige wispelturigheid van de jazz en het ritmische freakende van de funk te bundelen in het spannende samenhangende Hypermnesiac. De nachtmerrie achtige omlijsting van het veelbelovende debuut Moda Borderline uit 2010 heeft zich in de loop van tijd ontwikkeld tot een zwaarder veelzijdig geluid. Doordat ze de platen in eigen beheer uitbrengen, en zelf ook verantwoordelijk zijn voor de eindproductie is de inbreng van buitenaf nihil wat absoluut terug te horen is.

De ontvlambare manische gekte heeft baan gemaakt voor controleerbare harmonieën, waarbij het karakteriserende eigen geluid volledig behouden is gebleven. Het is een gemis dat het deze muzikanten niet eerder lukten om zich in the picture te spelen. Ook hier op Written in Music is Hypermnesiac een eerste indrukwekkende kennismaking met het breed georiënteerde drietal, en zijn de vorige drie albums helaas onopgemerkt gepasseerd.

Welkom in de cinematische wereld van The Somnambulist. Als een dagdromende slaapwandelaar wordt je als luisteraar toegelaten in een universum gevuld met onheil en verdoemenis. Het sfeervolle Film balanceert met het theatrale pianospel van Leon Griese op de rand van bombastische melancholie. De dreigende elektronische programmering en de opdringerige gitaar erupties stuwt het langzaamaan steeds dieper de sinistere kant op, waar deze opgevangen worden door jazzy drumgeweld.

Voor dat laatste is ook alleskunner Leon Griese verantwoordelijk. Ondanks dat The Somnambulist met regelmaat in de industriële hoek te vinden is, wordt er bewust gekozen voor levendige pure percussie. Zo weet hij in het strak militair ritmische Doubleflower met gemak om te schakelen naar funkende retro seventies slagwerk. Een aanpak die zijn geschoolde achtergrond verraad, niet vreemd dus dat hij als geluidstechnicus ook grotendeels verantwoordelijk is voor het eindgeluid.

De diversiteit in het bereik van het vocale vermogen van Marco Bianciardi zorgt ervoor dat ook hij zich scherp blijft houden. Zo gooit hij er eenvoudig meer grafstemming in bij het tegen de gothic rock aanleunende industriële dancetrack No Sleep Until Heaven. Het brengt hem niet uit de concentratie om de overige ruimte op te vullen met gillend gitaar gejank. Ondanks zijn neiging om zich al grommend de diepte in te verdwijnen houdt hij zich als een uitgekiende charmeur staande in de songs.

De rol van Thomas Kolarczyk lijkt minder groot, maar zijn moddervette strakke baspartijen zorgen voor een onverwoestbaar fundament waarop heerlijk uitgeleefd kan worden. Juist die combinatie tussen echte basisinstrumenten en de nodige elektronica wil hier zo verbazend goed werken. Het is daardoor een kleine stap om vanuit jazz het werkveld uit te breiden naar de dreampop in No Use For More.

De hysterie van het prettig rommelende At Least One Point at Which It Is Unfathomable wordt voor een moment onderbroken door de spaarzame emotionele voordracht van Marco Bianciardi. Het ontaard in hypnotiserende klanken waarvoor het druk repeterende spel van Thomas Kolarczyk de hoofddader is. Het dromerige Tom’s Still Waiting wordt bruut verstoord door de krachtige uitbarstingen van de slaggitaar en dient als voorstudie van Ten Thousand Miles Longer.

In dat instrumentale huzarenstukje komen alle krachten samen in een universele muziekbeleving. Alsof drie breed geïnteresseerde conservatoriumstudenten de opdracht krijgen om in een overdonderende jamsessie elkaars kwaliteiten te ontdekken. Het meespelende blazerscombo gevormd door saxofonist Marc Doffey en trombonist Jan Landowski vervullen hierin een fraaie gastrol.

Hypermnesiac verdient het niet om onopgemerkt te blijven. The Somnambulist is een verrijking in het onnavolgbare muziek landschap. Doordat ze zich niet laten kortwieken door uitgekiende platenmaatschappijen krijgen ze de mogelijkheid om hun vleugels breed uit te slaan en in zichzelf te blijven geloven.



  1. Film
  2. No Sleep Until Heaven
  3. Doubleflower
  4. No Use for More
  5. At Least One Point at Which It Is Unfathomable
  6. Tom's Still Waiting
  7. Ten Thousand Miles Longer