×

Recensie

Electronic

11 april 2011

The Human League

Credo

Geschreven door: Edwin Hofman

Uitgebracht door: Wall of Sound

Credo The Human League Electronic 3.5 The Human League – Credo Written in Music https://writteninmusic.com

Het negende album van The Human League is een coherente, dik geproduceerde plaat. Stevige beats, met hier en daar de vertrouwde, vette synthbaslijnen. Slimme, effectieve loopjes en effecten die bijna achteloos getuigen van dertig jaar ervaring in de elektropop.

Phil Oakey’s bariton is nog steeds een van de voornaamste troeven van de band. Hij geeft de muziek van The Human League smoel en diepgang, ook al zijn de teksten op Credo vrij simpele schrijfsels over het nachtleven, relaties en het belang van positief denken. Susanne Sulley en Jo Callis zijn met hun nog steeds ongeschoold klinkende zang natuurlijk evenzo gezichtsbepalend voor de groep. Soms ondergraaft de dameszang de muziek. Dat was in het verleden al zo en is op Credo hier en daar weer het geval. De bij vlagen glansrijke opener Never Let Me Go zou beter af zijn zonder de overheersende zang van Phil Oakey’s vocale wederhelft. Zang die ook nog eens door die vermaledijde vocoder gaat.

Toch is Never Let Me Go geen vervelende opener. The Human League houdt de aandacht vast met de single Night People, een bedrieglijke simpele dance-track die duidelijk verwijst naar het tijdperk Dare! uit 1981. Met het hieropvolgende Sky piekt het trio uit Sheffield: lekker zwaar aangezette, mid-tempo elektropop waar alle Human League-ingrediënten optimaal tot hun recht komen. Het nummer loopt over in de leuke en zomers klinkende clubpop van Into The Night.

Ondanks het zwaar elektronische karakter van Credo is het de vraag waar dit album heden ten dage bij aansluit. The Human League maakt elektropop vanuit een voorliefde voor Roxy Music, David Bowie, Donna Summer en Chic en dit levert een geluid op dat voor de sommigen te veel disco en pop zal zijn en voor anderen weer net te primitief kan overkomen. De reputatie van muzikale vernieuwers die The Human League altijd heeft genoten, zal echter ongetwijfeld voor een welwillende houding bij het elektropop- en new wave-minnende publiek zorgen. Was het vorige album Secrets, uit 2001, immers niet een geslaagde comeback?

De tweede helft van Credo bevat wat magere tracks die niet blijven hangen. Nummers als Single Minded, Get Together en Privilege missen inhoud en spanning. Een lekker geluid is niet genoeg. Gelukkig komt ook nog het heerlijke, opzwepende Electric Shock voorbij razen. De onweerstaanbare synthbaslijn en wat retro drumwerk leggen hier een strakke basis. Hiertegenover staat het langzamere, melodieuze Breaking The Chains. Met het afsluitende When The Stars Start To Shine lijkt het wel alsof Heaven 17 gemixt wordt met new skool breaks en drum & bass. Het eindresultaat is eerder interessant dan overtuigend.

Uiteindelijk finisht The Human League met een ruime voldoende. Credo is een cd die voldoende sterke momenten kent om niet voor altijd in de kast te verdwijnen. De band is ervaren genoeg om niet te vervallen in hippe, onpersoonlijke elektro en kan zich daarom een paar tekstuele en compositorische miskleunen permitteren.



  1. Never Let Me Go
  2. Night People
  3. Sky
  4. Into The Night
  5. Egomaniac
  6. Single Minded
  7. Electric Shock
  8. Get Together
  9. Privilege
  10. Breaking The Chains
  11. When The Stars Start To Shine