×

Recensie

Alternative

09 juli 2021

The Goon Sax

Mirror II

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Matador

Mirror II The Goon Sax Alternative 3.5 The Goon Sax – Mirror II Written in Music https://writteninmusic.com

Als begin jaren tachtig de opbloeiende Australische New Wave scene zichzelf internationaal op de kaart zet profiteren de indierockers van The Go-Betweens daar uiteraard ook van. Na zes zeer geslaagde albums is de inspiratie nog ver te zoeken, en nemen ze in 1989 het wijze besluit om de band op te doeken. Na een stilte van ruim 10 jaar verschijnen tot aan het overlijden van Grant McLennan in 2006 nog drie nieuwe platen. Van de oorspronkelijke kern is dan alleen Robert Forster nog over, die gepast doorgaat met het maken van soloplaten. Ondertussen is hij allang ingehaald door de nieuwe generatie muzikanten waartoe ook zijn zoon Louis Forster behoort. Aangevuld met James Harrison en Riley Jones leveren ze als The Goon Sax netjes om de drie jaar een album af. De brave eersteling Up to Anything wordt gevolgd door de nog constantere collegerock van We’re Not Talking.

Ze duiken de studio van Portishead frontman Geoff Barrow in om aan de slag je gaan met het materiaal wat uiteindelijk tot Mirror II zal leiden. De kenmerkende triphop sound uit Bristol ontbreekt echter op het eindproduct. Wel is de invloed van John Parish voelbaar die terecht in een adem genoemd wordt met de rockdiva PJ Harvey. Als bandlid vervult hij in eerste instantie voornamelijk op het podium de rol als gitarist op zich waarna hij vervolgens uitgroeit tot een veelgevraagde producer. Na eerder dit jaar al succes te boeken met Dry Cleaning is nu dus The Goon Sax aan de beurt. Hij neemt de lastige opgave op zich om deze totaal van elkaar verschillende persoonlijkheden eerst als het ware te ontleden en ze uiteindelijk weer samen te brengen. Er wordt flink geschaafd aan de puzzelstukjes om het uiteindelijk passend te maken.

Er wordt gelijk al bij In The Stone ingezet op de tienerdramatiek van het op een afstand beëindigen van een relatie. De man-vrouw samenzang belicht beide kanten van het verhaal. Louis Forster die zich al vragend vastkluistert aan een sprankje hoop, en de afstotende drang om te vergeten waarmee Riley Jones hem beantwoordt. Lege postpunk portretten met een deprimerende ondertoon, gegoten in grimmige eighties synthpop songstructuurlijnen. De opzwepende drums vormen een mooi evenwicht bij de futuristische donkere keyboardpartijen. Opgedrongen eenzaamheid, zelfgekozen eigenredzaamheid en verlaten donkere straten vormen het sferische decor voor Mirror II. Kil, dicht bij huis en ver verwijdert van de wereldproblematiek.

Het wispelturige The Goon Sax is getransformeerd tot een unieke band waarbij James Harrison de rol vervuld van het neurotische buitenbeentje, Louis Forster de starre postpunkdromer is en Riley Jones zich presenteert als de opstandige jong adolescent die in gedachte de burgerlijke saaiheid ontvlucht. Een ontvlambare tegenstrijdige drie-eenheid, die in alles elkaars tegenpolen zijn. Dit gegeven levert de nodige dreigende spanningen op, die zich song na song opeen stapelen tot een beklemmende jaren tachtig postpunk bouwwerk. Het is alleen mogelijk om een mooi toekomstbeeld neer te zetten door de strijd met het verleden aan te gaan. In de opzet om wat meer variatie toe te voegen zijn ze ruimschoots geslaagd.



  1. In the Stone
  2. Psychic
  3. Tag
  4. Temples
  5. The Chance
  6. Bathwater
  7. Desire
  8. Carpetry
  9. Til Dawn
  10. Caterpillars