×

Recensie

Pop

04 april 2021

The Fratellis

Half Drunk Under a Full Moon

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Cooking Vinyl

Half Drunk Under a Full Moon The Staves Fratellis Pop 3 The Fratellis – Half Drunk Under a Full Moon Written in Music https://writteninmusic.com

Je zal maar voor eeuwig de boeken ingaan als het grappige bandje met dat luid meebrullend kroegnummer waarvan vrijwel bijna niemand de titel zo kan opnoemen. Sterker nog, zelfs bij de bandnaam The Fratellis gaat meestal niet echt een lichtje branden. Ondertussen zijn we dus alweer vijftien jaar verder en heeft het ooit zo succesvolle Chelsea Dagger vrijwel geen zeggingswaarde meer.

De sound is ondertussen allang niet meer zo springerig als op Costello Music en het vrolijk mee huppelende We Need Medicine!, waar de Schotten een poging ondernemen om zich naast de vaandeldragers van de Britpop te plaatsen. Die manische ADHD drukte is grotendeels verdwenen op het tussen wal en schip vallende Eyes Wide, Tongue Tied waar ze kiezen voor minder gespeelde grootheidswaan en meer ingecalculeerde structuur.

Oké, er is zeker meer aandacht besteed aan het voorschotelen van nieuwe invalshoeken. Die verfijning wordt nu krampachtig doorgedrukt op het alsmaar uitgestelde Half Drunk Under a Full Moon, waarbij het accent meer in de filmische retro sixties ligt. Ze bouwen met klassieke klavecimbeltoetsen een licht psychedelische bombastische Wall Of Sound op, die zich als een imaginair luchtkasteel om het explosieve titelnummer Half Drunk Under a Full Moon heen ontfermt.

Er hangt hoe dan ook een behoorlijke Phil Spector schaduw over het geheel heen met harmonieuze hemelse samenzang, georkestreerde strijkers en zware volle drumpartijen. Dit alles ingepakt in vintage kerstcadeau papier, waardoor je sterk afvraagt waarom de release juist voor de lente gepland staat en niet afgelopen winter verschenen is. Soms zit het wel heel erg op het randje, met hier en daar wat kermistierelantijntjes zoals grootmoeders traporgel in het intro van Need a Little Love, de dansavond rockabilly in Living in the Dark of de gemaakte vrolijkheid in Six Days in June.

Eigenlijk is de band het leukste als ze van dit patroon afwijken. The Last Songbird heeft ook dat Good Feeling oliebollen sfeertje, maar is er wel eentje volgens het Alle Dertien Fout jaren tachtig disco principe. Het ligt er zelfs zo dik bovenop dat je jezelf afvraagt of ze niet verdwaalt zijn in een fleurige Duitse studio van een zwaar geblondeerde gepermanenteerde für immer geil producent. Is dit nou parodie, of is dit echt serieus bedoelt? De ritmische zijstap halverwege Oh Roxy getuigd van een avontuurlijk inzicht, maar verzand uiteindelijk helaas in een wegdraaiende fade out. Zonde! Het mooie afsluitende Hello Stranger heeft genoeg potentie maar blijft te vlak en geruisloos doorsudderen om maar niet tot een kookpunt te komen.

Half Drunk Under a Full Moon is een prima alternatief als je het beu bent om eind van het jaar verplicht naar de voorgekauwde Top Zoveel lijstjes te luisteren. Heb je geen zin in deze collectieve memoriespel geheugentraining maar wel behoefte aan dat knusse samen gourmetten gezinsgevoel dan is dit misschien wel de meest geschikte plaat van het jaar.



  1. Half Drunk Under a Full Moon
  2. Need a Little Love
  3. Lay Your Body Down
  4. The Last Songbird
  5. Strangers in the Street
  6. Living in the Dark
  7. Action Replay
  8. Six Days in June
  9. Oh Roxy
  10. Hello Stranger