×

Recensie

Electronic

29 september 2020

Sufjan Stevens

The Ascension

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Asthmatic Kitty

The Ascension Sufjan Stevens Electronic 4.5 Sufjan Stevens – The Ascension Written in Music https://writteninmusic.com

Na het persoonlijke vol met verdriet en onmacht gevulde Carrie & Lowell is eigenlijk alles wel verteld. Nadat de Amerikaanse singer-songwriter Sufjan Stevens in het verleden al meesterwerken als Seven Swans en Illinoise afgeleverd heeft, kan hij met voldoening terugkijken op een geslaagde carrière. Met Aporia ondergaat hij vervolgens samen met zijn stiefvader het dierbare rouwproces van het overlijden van zijn moeder en voormalige partner van Lowell Brams, en is vooral een plaat die draait om rust en troost, maar misschien zelfs nog meer om bevrijding en verwerking.

Met de vooruitgeschoven single America laat hij al horen dat The Ascension geen logisch vervolg op Carrie & Lowell is geworden, en stilistisch veel sterker op het met elektronica gevulde The Age of Adz aansluit. Al zijn de dromerige kantjes ondertussen ook tot het minimum teruggebracht en wordt er gelijk al overtuigend toegeslagen met de harde precisie beats van Make Me an Offer I Cannot Refuse. Een fraaie compositie welke geheel ontleed weer opnieuw in elkaar is gepuzzeld. De waanzinnige industriële klanken schreeuwen zich een weg naar buiten toe, en ontplooit zich als een ware nachtmerrie waarin de vocalen van Sufjan Stevens voor het zalvend antwoord zorgen.

Wat volgt is een meer commerciële voortzetting van het geluid, waardoor je direct gaat denken dat dit in het belang van een platenmaatschappij is geweest. Voor een mooi bedrag een veilige plaat maken, het offer wat niet geweigerd kon worden, al komt dit weer niet overheen met de werkelijkheid. Feitelijk staat zijn Asthmatic Kitty label gelijk aan eigen beheer. Gewichtloze rondcirkelende ambientpop wordt afgewisseld met de tragiek van meer beeldende lichtgevoelige verhaallijnen. De diepgang van het geheel zit hem toch in de wonderbaarlijke benadering van de veelzijdige instrumentalist, die zijn verhalen weer weet te versterken met de juist gekozen muzikale omlijstingen waarbij de zachtheid van zijn vocalen een breekbare rol vervullen.

Sufjan Stevens durft de grote massa recht in de ogen te kijken en schaamteloos zich te richten op een jonger publiek. Nu de jaren tachtig revival in volle gang gaande is, gooit hij er met gemak een paar retro tracks als het new wave getinte Video Game en de Eurodisco van het van Star Wars afgeleide Death Star tussendoor, welke niet alleen door de nostalgische titels het verlangen naar vroeger en het ontbreken van liefde oproept. Nu de veertiger de dood van zijn moeder een plek heeft gegeven, is het tijd voor de grote schoonmaak. Waarbij iemand anders terug grijpt naar vergeelde fotoboeken, lijkt het erop dat Sufjan Stevens oude herinneringen archiveert in verbeeldende tracks en memorabele geluidscollages. Tekstueel geeft hij hierin een flinke sneer naar de wereldmaatschappij toe, door te benadrukken dat hij zich niet door deze laat leiden.

De sombere ondertoon getuigd van een afsluitend proces, waarbij het zweverige Die Happy gezien kan worden als de griezelige conclusie dat iemand in vrede kan sterven. Ook met de overduidelijke vraag Tell Me You Love Me zoekt de zanger de grens van de bevestiging op. Het is even wennen aan de vernieuwde muzikale invalshoek, maar daaronder houdt zich zoveel emotionele schoonheid schuil, die in de juiste context net zoveel kracht oproept. Het is een gewaagde stap om de pijn en demonen uit het verleden te bestrijden en deze te reproduceren tot het verlangen naar acceptatie.

En dan komen we uiteindelijk weer uit bij het eerder vrijgegeven smekende epische America, waarbij de link van de jaren tachtig naar het heden van 2020 wordt gelegd. De opkomst en invloed van machtige multinationals als Coca Cola en McDonalds was in die vroegere periode het grootste, en van dat succes profiteerden toen de grote zakenlieden financieel ook flink van. Sterker nog, het geeft zelfs een van die mediapersoonlijkheden de voedingsgrond om later uit te groeien tot de president van de Verenigde Staten. Een prachtige indrukwekkend eindresultaat, waarbij de vraag reist of The Ascension achteraf gezien gaat worden als een goede tussenpaus, of dat Sufjan Stevens Zich definitief gaat toeleggen tot dit elektronische geluid.



  1. Make Me an Offer I Cannot Refuse
  2. Run Away with Me
  3. Video Game
  4. Lamentations
  5. Tell Me You Love Me
  6. Die Happy
  7. Ativan
  8. Ursa Major
  9. Landslide
  10. Gilgamesh
  11. Death Star
  12. Goodbye to All That
  13. Sugar
  14. The Ascension
  15. America