×

Recensie

22 januari 2019

Roosevelt

Young Romance

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: City Slang

Young Romance Roosevelt Pop 3 Roosevelt – Young Romance Written in Music https://writteninmusic.com

Er zijn tig van voorbeelden te noemen van boybands waarbij na het uiteen vallen een van de bandleden een succesvolle carrière begint. Maar die garantie is er niet altijd. Verder blijft het opgelegd stigma regelmatig hangen, wat ook niet in het voordeel werkt. Veel idolen uit glorieuze jaren worden niet serieus genomen, ondanks het feit dat ze wel degelijk de instrumenten beheersen. Beat!Beat!Beat! heeft bij de tiener doelgroep wat naam opgebouwd in Duitsland, maar de houdbaarheid is beperkt. Dan kun je een serieuze poging ondernemen om mee te groeien met het publiek, of om dit helemaal los te laten, en je eigen weg in te slaan. De uit Viersen afkomstige Marius Lauber start opnieuw onder de naam Roosevelt, en weet vrijwel direct te scoren met het Second Summer Of Love jaren negentig getinte Elliot. Of de titel een knipoog is naar de broer van de Amerikaanse president, is mogelijk maar verder niet van belang. Deze stampende discoknaller heeft een aanstekelige zomerse beat. Met het naamloze debuut voldeed hij aan de verwachtingen, en Roosevelt wist zich gelijk te settelen in het hedendaagse popklimaat, en de nodige indruk te maken. Twee jaar later wordt er reikhalzend uitgekeken naar de opvolger, welke als Young Romance in 2018 verschijnt.

De eerste klanken van Take Me Back weten te boeien. De aanpak is een stuk zwaarder en meer experimenteel gericht. Zelfs heuse donkere industriële invloeden zijn aanwezig. Maar deze trip wordt al na een paar secondes onderdrukt door een jaren tachtig keyboard sound. De periode dat synthesizer acts met een alternatief popgeluid de hitlijsten domineren, maar hun eigen revolutionaire karakter wisten te behouden. Krachtige statements met betrekking tot koude oorlog, homoseksualiteit en milieuvervuiling waren met regelmaat de onderliggende gedachte. Dat laatste wordt hier pijnlijk gemist. Wat overblijft is dan een leeg omhulsel, zonder de deprimerende New Wave romantica. De toegankelijke dance van eerste single Under the Sun wil nog imponeren, qua sound sluit deze aan bij het opgezette geluid van de eersteling. Toch is het allemaal net wat minder verfrissend, en de aanpak doet mij wat denken aan de Italo Disco, waar over het algemeen de zware thema’s ook werden vermeden. Een album met een hit succes, en daar omheen zijn de overige songs geplaatst.

Dat er ook zomerse zonnestralen uit een mechanisch kastje getoverd kunnen worden bewijst Yr Love. Het perfecte vakantie eiland bij uitstek hierbij passend is Ibiza. Daar wanen we ons bij Illusions. Al werd daar in de hoogtijd dagen de inspiratie gehaald bij plaatselijke illegale farmaceutische shops. Die luxe dat alles financieel mogelijk leek te zijn hoor je terug bij deze opportunistische track. Over geldschieters gesproken, Losing Touch heeft gevaarlijk veel Stock, Aitken & Waterman invloeden. Gelukkig laat het dromerige vocaal hoog en sterke Pangea meer een eigen sound horen. De swing heerst absoluut in de pakkende begeleiding. Blijkbaar maken ze in Duitsland ook gebruik van een rijmwoordenboek, veel diepgang hoef je vervolgens niet te verwachten in het liefdesliedje Lucia. Het subtiele gebruik van de bas zo ook de Caribische gitaarklanken die invallen bij Better Days is een aangename aanvulling. Op deze manier lukt het ook om de zomer binnen te halen, daar is niet alleen elektronica voor nodig. Shadows heeft niet veel meer inhoud dan de gemiddelde mobiele telefonie reclame. Gooi er een paar gebruinde jongeren bij, die trots op verschillende locaties selfies maken met de desbetreffende smartphone en je bent klaar.

Bij Last to Know weet Roosevelt vooral indruk te maken met het pakkende drummende intro, welke wel in je hoofd blijft zitten. Vakkundig laat hij het vervolgens terug komen, maar weet het niet uit te bouwen in het verder saaie geheel. Forgive krijgt hulp van de Amerikaan Ernest Greene, opererend onder het alias Washed Out, maar van zijn aanpak hoor je weinig terug. Het avontuurlijke eigen indie geluid weet hij niet toe te voegen. Het cyberpunk achtige gedragen Getaway is het absolute hoogtepunt van Young Romance. Unieke postpunk invloeden met krachtige beats omlijst door prachtige synths en doordringende gitaar uitlopen. Toch weet Roosevelt met zijn tweede plaat niet echt te overtuigen. De gedurfdheid tot ontwikkeling hoor je bij het begin en einde terug. Verder is het een combinatie van Top 40 songs die aansluiten op het succes van Elliot, en op safe gespeelde dance invloeden uit de laatste twee decennia van de vorige eeuw. Fans die hopen op een aansluitend vervolg van het debuut komen bedrogen uit, en degene die hopen op meer diepgang, komen ook te weinig aan hun trekken.



  1. Take Me Back
  2. Under The Sun
  3. Yr Love
  4. Illusions
  5. Losing Touch
  6. Pangea
  7. Lucia
  8. Better Days
  9. Shadows
  10. Last To Know
  11. Forgive
  12. Getaway