×

Recensie

Pop

18 december 2021

Riki

Gold

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Dais

Gold Riki Ladyzhynsky Pop 3 Riki – Gold Written in Music https://writteninmusic.com

Nadat de anarchistische postpunk band Crimson Scarlet definitief de duisternis opzoekt, treedt keyboardspeelster Niff Nawor naar voren om zich van haar verloren dolende ziel positie te bevrijden. Voortaan zal ze zich niet meer in de schaduw opstellen. Het nieuwe mysterieuze imago vraagt om een ander gedaante, en vanaf nu zal ze zich onder de naam Riki Ladyzhynsky presenteren, gemakshalve afgekort tot Riki. Met haar gelijknamige debuutplaat verlaat ze het destructieve verleden en zoekt ze voorzichtig de aansluiting met de kleurrijke new wave op.

Een jaar later heeft ze haar warrige vogelverschrikker kapsel verruilt voor een strakke damescoupe. De zwarte strenge meesteres dresscode heeft plaats gemaakt voor naakte kwetsbaarheid. Riki gebruikt de femme fatale sensualiteit om de luisteraars haar spinnenweb binnen te lokken, waarna ze als zwarte weduwe genadeloos toeslaat. Lichtelijk ongemakkelijk beweegt ze zich in de videoclip van Marigold voort. Ondanks dat de van Telefon Tel Aviv afkomstige Joshua Eustis zich als zelfverzekerde gastzanger opstelt, is de rol van popdiva voor Riki nog wat onwennig.

Het is mooi hoe waardig Riki teruggrijpt naar haar vroegere jeugdhelden en nostalgische Italodisco klassiekers. Tienerdromen die verwezenlijkt worden. De markt richt zich tegenwoordig veelal op het jaren tachtig geluid, waar de herkenbaarheid van groot belang is. Een gevaarlijk uitgangspunt om juist die identieke sound te recyclen. Bij het stroperige Oil & Metal werken de kinderlijke meisjesstemmen perfect. Lo heeft fraaie duistere echo’s, die echter door toegevoegde huppelende Top 40 vocalen in de diepte van een bodemloze wensput wegzakken. Riki is een prima zangeres als ze met haar melodieuze zang de diepe zomerstrand romantiek van Viktor inkleurt, maar gaat de mist in als ze het van haar hoge uithalen moet hebben.

Gold is verlost van de scherpe rouwrandjes en onderscheidt zich minimaal van het hitgevoelige jaren tachtig werk. Het is zelfs zo in perfectie uitgevoerd dat de nietszeggende leegte zo identiek mogelijk over komt. En daar knelt het een beetje. Synthpop gaat uiteindelijk ten onder aan de bemoeienis van producers, die de sound verlossen van alle oneffenheden, waardoor het uiteindelijk vlak en inspiratieloos overkomt. En als je dan toch voor warmte kiest, vraag dan minstens echte muzikanten en ga niet goedkoop scoren met een kunstmatig in elkaar geflanst Porque Te Vas bossa nova beat.

Gold moet het hebben van de donkere tracks als de in dubwave ondergedompelde It’s No Secret en het met Pino Palladino achtige baslijnen versterkte Florence & Selena. Prachtige tracks waarbij de saxofoonuithalen het helemaal afmaken en waar de eigenzinnigheid nog niet is aangetast. Ik heb er een dubbel gevoel bij. Het is net te fragmentarisch retro knip en plakwerk, waarbij de lijm vaak al snel weer los laat.



  1. Lo
  2. Marigold
  3. Oil & Metal
  4. It’s No Secret
  5. Sonar
  6. Last Summer
  7. Viktor
  8. Porque Te Vas
  9. Florence & Selena