×

Recensie

Alternative

22 januari 2021

Pom Poko

Cheater

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Bella Union

Cheater Pom Poko Alternative 4 Pom Poko – Cheater Written in Music https://writteninmusic.com

Het Noorse Pom Poko heeft de bravoure van een dappere Klein Duimpje die met grote zeven mijls voetstappen het indie gitaarrock tijdperk van de jaren negentig binnen stapt om er een vermorzelende indruk achter te laten. De lieve fragiele stem van Ragnhild Jamtveit wil daarbij voor de nodige verwarring zorgen. Het heeft iets schattigs en onhandigs, de gun factor is groot voor de stuntelende speelse voordracht van deze bijzondere zangeres.

Twee goed gevulde handen met catchy punksongs vliegen je in een half uur tijd om de oren. De invloed van het Amerikaanse muziekklimaat is hoe dan ook erg groot. Er wordt met regelmaat terug gegrepen naar de bevlogen new wave die zich net voor de jaren tachtig openbaarde, en welke een luchtig antwoord was op de zwaarmoedige Europese postpunk variant.

Cheater is de tweede plaat van dit zootje ongeregeld uit Oslo. Behoorlijk compromisloos allemaal, en daardoor het beste onder te brengen bij het Bella Union label, die bands het vertrouwen geeft om zonder veel lastige voorwaardes lekker heen te klooien. Hierdoor blijft die sprankelende onschuldige jeugdige kernwaarde waarmee ze de studio induiken aanwezig op het eindresultaat.

Het is allemaal een stuk minder futuristisch psychedelisch als het zweverige nerveuse noisy Birthday, waarbij er nog behoorlijk jazzy gefreakt werd door gitarist Martin Tonne. De band klinkt niet meer als een opengebroken stuiterballen automaat waarbij de fluorescerende tracks je al springend tegenmoed treden.

Ragnhild Jamtveit is een romantische ziel, die hunkert naar vastigheid, en geneigd is om de valkuilen van het leven te ontlopen. Een control freak die het overzicht daarover in alle omstandigheden wil overzien, en waarbij de onzekerheid een bepalende rol speelt. Een lastige eigenschap in een band waar de gitaar en drum alle kanten op schieten.

Ondanks een soort van Aziatisch kinderlijkheid in haar vocalen is het voornamelijk die moederlijke typische vrouwelijke eigenschap waarmee ze zichzelf op de kaart zet. Een charmante eigenaardigheid die je ook bij een band als The Breeders terug hoorde.

Titelstuk Cheater heeft van die oppompende energieke riffs en onverwachte wendingen waarbij de melodieuze hoge zanglijnen het losgeslagen gitaarspel proberen te temmen en af te remmen. Een onmogelijke opgave en wat geeft het? De tegendraadse geluidsterreur geeft een rebelse schop aan het geheel, en rammelt er aangenaam op los. Juist dat buiten de lijntjes kleuren getuigd van een natuurlijke vernieuwingsdrang, die ze de hele plaat weten door te zetten.

Like A Lady trapt af met explosieve noise waarmee jaren geleden vernieuwende gitaaracts eind eighties de deur naar de jaren negentig mee opbliezen. Het kunstmatige plastic van de jaren tachtig werd toen weggevaagd door hard gestemde rauwe instrumenten en ritmische tempoverschillen zoals bij Baroque Denial, waarmee de grens tot draagbaarheid verlengd werd.

Die elektronica is wel terug te horen in het dromerige funky Andrew, waarbij Pom Poko een meer lichte popgerichte kant van zich laat zien. Het is ook weer geen dreampop, daarmee doe je de veelzijdigheid van Pom Poko tekort. De verrassende wendingen bij het door slaggitaar onderbroken Danger Baby laten je al snel ontwaken en naar de realiteit terugkeren. Totaal anders dus als het stevige hakwerk waarmee ze door My Candidacy heen harken of de zuigende Krautrock overgang naar de springpunk van Andy Go To School.

Cheater is gestroomlijnder dan zijn voorganger, al balanceren ze nog steeds op het oververhitte oven standje. Het kookpunt waarbij de rook zich door de beveiligde openingen heen wurmt. Heerlijk!



  1. Cheater
  2. Like a Lady
  3. Andrew
  4. My Candidacy
  5. Danger Baby
  6. Andy Go to School
  7. Look
  8. Baroque Denial
  9. Curly Romance
  10. Body Level