×

Recensie

Alternative

28 oktober 2021

Nick Cave & The Bad Seeds

B-Sides & Rarities (Part II)

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Mute

B-Sides & Rarities (Part II) Nick Cave & The Bad Seeds Alternative 4 Nick Cave & The Bad Seeds – B-Sides & Rarities (Part II) Written in Music https://writteninmusic.com

Avalanche 1984; dreigend vanuit het diepste van de ziel.
Avalanche 2020; fragiel vanuit het diepste van de ziel.
Het beest is getemd en getransformeerd tot een zacht lovely creature.

De Leonard Cohen cover geeft exact die fase weer waar Nick Cave zich hedendaags in bevindt. Een humaan persoon die zijn verdriet deelt met zijn luisterende publiek, en waar nu behalve bezinning en verdriet gelukkig ook ruimte is voor humor en zelfreflectie. Een lach en een traan, met een openhartige gastheer. Met Warren Ellis als enig The Bad Seeds zekerheid betreedt hij de podiums om de nodige indruk achter te laten. Niet alleen met zijn songs, maar soms nog meer met de verhalen daarachter. De amicale verstandhouding is uniek in het leven van Nick Cave, die daar vrijwel geen vriendschappen in toelaat, maar de laatste jaren deze steunbetuiging wel accepteert. Het tweetal staat aan de basis van het intieme Push The Sky Away, het persoonlijke Skeleton Tree en het rouwproces Ghosteen.

Wil ik wel opnieuw geconfronteerd worden met de nummers die herinneringen oproepen die gekoppeld zijn aan het overlijden van Arthur Cave? Ik weet het niet. Blijkbaar laat Nick Cave het toe om dit nogmaals te delen. Hoe houden de sobere tracks zich staande als ze geamputeerd worden van de volwaardige albums en in momentfracties voorbij komen? Want daar draait het grotendeels bij B-Sides & Rarities (Part II) om. Zeker nu de aandacht vervlakt en het dit jaar verschenen Carnage naar de achtergrond verdwijnt. Gewoon weer een prima plaat, maar dan zonder de impact van het vorige werk. Toch ben ik blij dat Nick Cave ervoor gekozen heeft om een doorstart te maken, al kan ik het ook begrijpen als het nu klaar zou zijn. Prima dus dat hij doordacht een andere keuze maakt.

De luchtigheid van Hey Little Firing Squad, Fleeting Love en het Bruce Springsteen achtige Accidents Will Happen gaan terug naar het 2008 van Dig, Lazarus, Dig!!!. Nick Cave die zich met foute pornohangsnor neerzet als een gladde onbetrouwbare ladykiller. Het is jammer dat er geen restmateriaal uit de gelijktijdige zwaar rockende Grinderman periode op de plaat staat. Het is dan ook een Nick Cave & The Bad Seeds samengesteld geheel, en daar staat dit project los van. Zonde, want juist dit afwijkende vuige zwartgeblakerde hoofdstuk zou een mooie aanvulling zijn. Alleen de duistere missing link Vortex is hier aanwezig. Jammer dat deze smerig gespeelde gitaartrack het toen niet gehaald heeft. Vortex behoort tot de hoogtepunten uit deze tijd, en bewijst nogmaals de zorgvuldigheid van de uiteindelijke albumkeuzes.

Het met Debbie Harry gezongen Free To Walk is een mooi eerbetoon aan Jeffrey Lee Pierce, de The Gun Club stadsduivel die zijn liefde voor Miami en Las Vegas bezingt, en waar The Bad Seeds gitarist Kid Congo Powers zijn roots heeft. Leuk, maar beide artiesten kunnen beter, de onderhuidse spanning die hij bij andere gastzangeressen weet op te roepen ontbreekt hier. Het treurend vioolspel van Warren Ellis op Avalanche overtuigt en is een mooie aanvulling op het pianospel van de The Idiot Prayer filmsetting. Vreemd genoeg ontbreekt deze op de albumversie van het concert, al gaat mijn voorkeur uit naar die loeizware eerste From Her to Eternity opende coverversie.

King Sized Nick Cave Blues is de letterlijke observerende beschrijving van de Push The Sky Away albumhoes, de gordijnen openen zich echter pas bij de binnendringende zonnestralen van Instrumental #33 en het prachtige liefdevolle Glacier. Het overdonderende Needle Boy is een bekentenis van de junk Nick Cave die de zelfkant van het leven opzoekt. Als een graatmagere schim spookt het met de duivelse Lightning Bolts bliksemstralen rond. Verdovend als drugs, nadreunend als een cold turkey. Kant en klaar songs die niet passen op het dromerige Push The Sky Away (welke emotionele titeltrack hier wel live op te vinden is) maar die wel die onheilspellende nachtlevenstempel dragen. Opium Eyes hoort in het rijtje tussen Needle Boy en Lightning Bolts thuis, en handelt ook over zijn verslavingsdrang, maar is van een later tijdstip. In diezelfde lijn ligt het typische Nick Cave spoken word voordracht Animal X, een presentje om de Record Store Day te promoten. Het breekbare Give Us A Kiss staat op de 20,000 Days On Earth soundtrack maar is qua sfeer vergelijkbaar met het latere Skeleton Tree.

Het elektronische First Skeleton Tree, gemaakt op een zondagochtend voor de dood van Arthur Cave, heeft al dat lugubere voorgevoel. Tijdens het werkproces vormt zich een verstikkende doodskleed over de opnames heen, die de verdere verloop in gitzwarte duisternis doopt. Hell Villanelle, de ommezwaai, de stilstand met dreunende hartaanval drones die alle zekerheden ontnemen en er helemaal niks voor teruggeven. Doordat de setting van Skeleton Tree door de dramatische gebeurtenis in een klap totaal verandert, blijven er veel ongeschikt geraakte nummers liggen. Sudden Song wordt al in het beginstadium geschrapt, First Girl In Amber is te jazzy, ook het zachte Life Per Se en het zeer passende Steve Mc Queen zijn plotseling onbruikbaar geworden. God is een filmacteur die de touwtjes in handen heeft, en deze abrupt doorknipt.

Big Dream zal uiteindelijk leiden tot de bezongen hemelweg in Ghosteen. Euthanasia, de ademloze pianoballad van The Idiot Prayer, die daar zo mooi tot het recht komt in de lichtval van de goudbruine zonnestralen. Earthlings wordt ook al vaak live uitgevoerd, en het is vreemd dat deze sleutelsongs op Ghosteen ontbreken. First Bright Horses en de ritmische veldslag First Waiting For You zijn voorstudies van de uiteindelijke versies die op Ghosteen terecht komen. Bij Heart That Kills You wordt het akkoordenschema van The Mercy Seat erbij gepakt om tot nieuwe ideeën te komen. Ondanks de impact van de gekozen tracks is deze minder indrukwekkend dan B-Sides & Rarities (Part I). Daar betrof het een langere periode, en het blijft een gemiste kans dat Grinderman totaal genegeerd wordt.



  1. Hey Little Firing Squad
  2. Fleeting Love
  3. Accidents Will Happen
  4. Free to Walk
  5. Avalanche
  6. Vortex
  7. Needle Boy
  8. Lightning Bolts
  9. Animal X
  10. Give Us a Kiss
  11. Push the Sky Away [Live with the Melbourne Symphony Orchestra]
  12. First Skeleton Tree
  13. King Sized Nick Cave Blues
  14. Opium Eyes
  15. Big Dream
  16. Instrumental #33
  17. Hell Villanelle
  18. Euthanasia
  19. Life Per Se
  20. Steve McQueen
  21. First Bright Horses
  22. First Girl in Amber
  23. Glacier
  24. Heart That Kills You
  25. First Waiting for You
  26. Sudden Song
  27. Earthlings