×

Recensie

Rock

03 mei 2020

Midnight Motel

Adrenaline Junkies

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht in eigen beheer

Adrenaline Junkies Midnight Motel Rock 3.5 Midnight Motel – Adrenaline Junkies Written in Music https://writteninmusic.com

Sinds de strakkere eisen in de horeca gelegenheden wat betreft drankvergunningen en het doorgevoerde rookverbod is er tevens een groot stuk aan Rock & Roll verloren gegaan. Ook het Twentse Midnight Motel is een ploegend viertal welke eigenlijk in die oude setting hoort te spelen. Met tot bloedens stuk gespeelde heavy metal snaren, die tijdens een geïmproviseerde drumsolo vervangen worden. De energie van de gig moet niet alleen hoorbaar zijn in het geluid, het zweet van een hardwerkende formatie moet je kunnen ruiken. Hoe groot is de frustratie nu de festivalweides en rockpodia voorlopig verboden terrein zijn.

Na een concert hoor je een tevreden, stinkende massa achter te laten. Deze grondbeginselen moeten de hoofdmotivatie zijn om een rockband te beginnen. Ooit moeten de broers Coen en Gijs de drang gehad hebben om deze droom te verwezenlijken. Want zo werkt het nou eenmaal, net dat er onder het eigen publiek jongelingen bevinden, die door de plaatselijke helden geïnspireerd raken.

Het zijn geen groentjes in het clubcircuit, deze zware jongens van Midnight Motel. Zeven jaar geleden dropten ze al een mini album van een groot kaliber op de markt. De rocksound is op Taste of Life nog niet volledig tot groei gekomen, het stevige pantser wel al gevormd. Het trouwe thuisfront bleef geduldig wachten tot de tijd rijp was om de studio in te duiken.

Het ruige soepele gitaargeluid van de twee zonen van Noort wordt ondersteund door de strakke beulende baspartijen van Tjari Zoontjes en Dennis Leussink, die als een menselijke afvalmachine tekeer gaat achter zijn drumstel. Een stevig fundament om twee jaar lang mee aan de slag te gaan tot wat uiteindelijk Adrenaline Junkies gedoopt zal worden. Een betere benaming voor de eerste volwaardige plaat is niet denkbaar. Dat is precies waar Midnight Motel voor staat.

Het visitekaartje waarmee ze als hongerige honden hun territorium mee hoopten te verbreden. Juist de drang om te spelen kunnen ze nu nog niet waar maken. De wisselwerking met het supporterende publiek is de katalysator om door te groeien. Hierdoor kun je schaven aan de tracks, wat weer de basis vormt voor een vervolg. En die basis staat er dus wel als een onverwoestbaar blok beton.

Rolling The Dice heeft die raggende rebelse oerdrang om explosief af te trappen. Een heerlijke smeerlapperij met meeschreeuwbare slogans. Het tempo blijft torenhoog doordraven, zware akkoorden worden sporadisch onderbroken door gillend soleerwerk. De ongein aan het begin van This Train Rolls On en de koortjes mogen geëlimineerd worden, dit hebben ze namelijk niet nodig. Zeker als daaroverheen nog slopende gitaarsolo’s gedropt worden.

Adrenaline Junkies is echter meer dan lomp heggenschaar snoeiwerk. Bij Electric gaat men een stuk systematischer te werk, een doordachte opbouw geeft de ruimte om vocaal er meer rust in te plaatsen. Het gevoelige Hurt en het gelijkwaardige Broken Dreams laten de versterkers onbemand achter, en richten zich voornamelijk op de zangkwaliteiten van Coen van Noort en de dromerige begeleidende gitaarakkoorden.

Midnight Motel is niet de zoveelste nieuwe rocksensatie, die fase hebben ze allang achter zich gelaten. Ze zijn een bekwaamde stap verder in het proces en verdienen een breder platform om zich te presenteren. Doordat Gijs van Noort zelf verantwoordelijk is voor de eindproductie, komt het live gevoel het beste over. Rauw en eerlijk.



  1. Rolling the Dice
  2. Adrenaline Junkies
  3. Electric
  4. Hurt
  5. Auto Pilot
  6. Piece of Me
  7. The Reason
  8. Broken Dreams
  9. Too Bad I Love You
  10. This Train Rolls On