×

Recensie

Alternative

29 december 2019

Mermaidens

Look Me in the Eye

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Flying Nun

Look Me in the Eye Mermaidens Alternative 4 Mermaidens – Look Me in the Eye Written in Music https://writteninmusic.com

Er is steeds minder sprake van muzikale hoofdsteden. Op dit moment is het muzikale landschap weer in volle bloei. Na een rustigere periode met korte oplevingen, richt de markt zich steeds mondialer. Door de blijvende ontwikkelingen op internet is het de consument die steeds meer aan de wieg staat van de succesmomenten. Al is het de noodzaak om als schrijvende pers in het overschot de goudklompjes er uit te pikken. Mermaidens is daar een duidelijk voorbeeld van.

Bij deze naam verwacht je iets sprookjesachtigs te horen, waarbij vrouwenstemmen als mythische Sirenes je proberen te verleiden en bedwelmen. Een lokroep die je mee de diepte in neemt, en de omgeving laat vervagen tot eindeloze wazigheid. Ben je eenmaal bewierookt door dit gegeven dan is de mentale toewijding van Look Me in the Eye een eenvoudig te nemen vervolgstap, want deze voldoet geheel aan deze omschrijving.

Dit uit het Nieuw-Zeelandse Wellington afkomstige trio mag dan wel hun oorsprong hebben in de meer spirituele aftakking van de postpunk, ze durven wel degelijk buiten deze grenzen op zoek te gaan naar andere inspiratiebronnen. Het wil echter nergens verzanden in fluisterende feeërieke dreampop. De vocalen zijn zo helder als het aanspoelende zeewater dat liefkozend de stranden van het Noordereiland bemind.

Mooi om de ontwikkeling van deze groep te volgen. Wilden ze op hun eerste kindje Undergrowth nog klinken als duistere gothic nichtjes van ijskoningin Siouxsie Sioux, bij Perfect Body werden al voorzichtig de uitgebreide mogelijkheden van de vocalen verkent. Look Me in the Eye is door het definitief afschudden van de kwelgeesten de logische volwassen voortzetting. De sprankelende gitaarakkoorden bedekken het met een positieve flow, en drukken de norsheid naar de achtergrond.

Gespeelde romantiek van de jaren tachtig variant is hier vervangen door historisch cultuurbesef. Door die inslag gaat de mystiek op een natuurlijke manier over in een meer avontuurlijke zelfbewustwording. Het is allemaal lang niet zo theatraal maar veel meer down to earth. Dat ook hier de prachtige omgeving een grote rol speelt in het karakter van de plaat mag duidelijk zijn.

Door de afwisselende krachtige vrouwenzang van gitarist Gussie Larkin en bassist Lily West draagt het iets feministisch uit. Een titel als Best To Hate The Man wil ook niet echt aansporen tot gelijke verdeeldheid tussen de geslachten. De rol van Abe Hollingsworth lijkt zich te beperken tot het ritmisch opvolgen van het door de dames afgesloten geheim verbond. De link naar de vrouwelijke indierock die met de nodige nineties girlpower rond dezelfde tijd tot bloei kwam als de grunge is er wel degelijk.

2019 is het jaar dat de vrouwen weer mogen overheersen. Ze beklimmen op eigen kracht de topposities met zorgvuldig uitgewerkte prachtplaten. Door de #MeToo beweging worden ze weer serieus genomen, en krijgen ze dezelfde rechten en mogelijkheden als hun mannelijke collega’s. Mermaidens levert het zoveelste bewijs af dat deze groei zich blijft voortzetten.



  1. Crying in the Office
  2. Sleeptalker
  3. Millennia
  4. I Might Disappear
  5. The Cut
  6. She's Running
  7. Bastards
  8. Best to Hate the Man
  9. Priorities