Recensie

07 november 2019

LOVATARAXX

Hébéphrénie

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: unknown pleasures

Hébéphrénie LOVATARAXX Electronic 4 LOVATARAXX – Hébéphrénie Written in Music https://writteninmusic.com

Door op de albumhoes gebruik makend van groot lettertype, geplakte zwartwit fotografie en een enkele felle kleur ga je er vanuit dat Hébéphrénie een vergeten postpunk pareltje is die zijn oorsprong heeft in de beginperiode van dit genre van omstreeks begin jaren tachtig. Het uit het Franse Grenoble afkomstige Lovataraxx timmert met hun postpunk getinte synthwave pas zes jaar aan de weg. Na voorzichtig de wereld te verwelkomen met de EP Kairoshas verschijnt nu de eerste volbloed plaat Hébéphrénie.

Hélène Triboulet & Julien Hoes plaatsen zich dus inderdaad in de technische wereld van de Roland synthesizers en drumcomputers. Met dit vintage speelgoed en soortgelijk aangewand materiaal reanimeren ze de hit gevoeligheid van de jaren tachtig. Waarbij de instrumenten in die periode vanwege de dure aanschaf in het begin zelfs in bruikleen genomen werden door de uitvoerende artiesten.

Niet voor niets is Lovataraxx ondergebracht bij Unknown Pleasures, een label welke dezelfde naam draagt als het debuutalbum van Joy Division. Die zwartgallige invloed hoor je sporadisch terug, hoofdzakelijk ligt in de lijn van hun succesvolle nazaat New Order. Donkere deprimerende beats vormen als mechanische treurnis de perfecte basis op het merendeel van de songs.

De nostalgische retro waarde is soms een stuk hoger dan de kwalitatieve score. Bij Prostration klinkt een metaalmoeheid door welke gecreëerd lijkt in stoffige zolders en winst beluste antiquairs. Met alleen maar mooie aanschaffen red je het niet, het beestje moet ook nog getemd en gestemd worden. Met typerende Franse slag werken ze zich door de song heen.

Gelukkig is er verder geen sprake van grote misstappen en wil het duo verder meer dan genoeg overtuigen. Het is een spacend geheel geworden waarbij het gevoel opgewekt wordt dat de futuristische kijk op een beter leven op andere planeten centraal staat. In comic book achtige stijl worden korte verhaaltjes gepresenteerd met genoeg ruimte voor de eigen fantasie.

Niet voor niets is er gekozen voor Hebe, de symbolische Griekse godin van de jeugd als albumtitel. Het gothic publiek hecht veel waarde in deze mythologie, welke terug te vinden in bloedzuigende vampiers die het eeuwige leven adoreren. Doordat het muzikaal allemaal mooi conservatief perfect in elkaar steekt, vergeet je bijna de dromerige zangpartijen. Hierbij is er goed geluisterd naar de voorbeeldfuncties van de voorgangers, die ondertussen zijn opgenomen in het museum der vergaande glorie.

Met een heerlijke melancholische galm over zijn stem weet Julien Hoes te ontroeren om vervolgens afgewisseld te worden door de zacht sensuele vocalen van Hélène Triboulet. Dit zijn de momenten dat het allemaal een stuk swingender en toegankelijker over komt. Doordat de band sterk afwijkt van de nieuwe postpunk lichting, is de gemeende waardering voor dit geslaagde gebeuren weg te cijferen. Ze zitten te dicht bij het heilige vuur, en staan daarbij minder open voor vernieuwingsdrang. Echt iets toe voegen doen ze niet, het is hun eigen interpretatie van een muzikale geschiedenisles.



  1. Subjugué
  2. Prostration
  3. Angst
  4. Araknée
  5. Blok
  6. Craving
  7. Hoop
  8. Ana Venus
  9. Sidewalk
  10. Medicine
  11. Hellébore