×

Recensie

31 december 2019

Little Scream

Speed Queen

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Merge

Speed Queen Laurel Sprengelmeyer Little Scream Pop 3.5 Little Scream – Speed Queen Written in Music https://writteninmusic.com

Wat moet dat heerlijk aanvoelen om aan de slag te gaan met groepsleden van The National, Thee Silver Mt. Zion en Arcade Fire. Artiesten die hun sporen al ruimschoots verdiend hebben, en al jaren een gevestigde prominente naam zijn in het alternatieve folky rockcircuit.

De in Iowa geboren Laurel Sprengelmeyer verhuisde op jeugdige leeftijd naar Montreal. Daar beland ze midden in het muzikale hart van Canada, een betere uitvalsbasis kan je jezelf niet toewensen. De lessen die je hier op deze exclusieve leerschool opdoet kan geen Rock Academy tegenop. De melancholie van genoemde bands heeft ze overduidelijk meegekregen als extra cadeautje.

Als gastvocalist doet ze de nodige ervaring op bij het magnum opus High Violet van The National. Richard Reed Parry van Arcade Fire is niet alleen haar muzikale partner. De echtgenoot ontfermt zich als uitvoerend producer over het debuut The Golden Record, welke ze onder de naam Little Scream uitbrengt. Na het tevens erg goed ontvangen Cult Following verschijnt dit jaar haar derde plaat Speed Queen.

Waar ze dus haar inspiratie vandaan haalt ligt er erg overduidelijk bovenop, met als pluswaarde dat ze een stuk stem vaster klinkt als een Régine Chassagne van Arcade Fire. Maar die weet juist met haar mysterieuze, semi erotisch geladen geluid iets toe te voegen, wat hier duidelijk ontbreekt. Die hartstochtelijke passie komt hier veel minder sterk naar buiten toe, al heeft ze wel een prettig licht verkouden hijgerige voordracht.

Haar kracht ligt veel dieper verborgen in het tijdsbeeld dat ze weet te schetsen. Die bewustwording verwerkt ze in het bezongen hedendaagse leven, waar ze duidelijk aan de kant van de onderzijde van de maatschappij staat. Als observator verwoordt ze het decadente gevoel van een in armoe wegzakkende Verenigde Staten. Een problematiek welke zich niet zozeer oppervlakkig laat tonen, maar die steeds meer voelbaar is in de kleine subtiele veranderingen om haar heen.

Dear Leader wordt gedragen door dat half trieste donkere sfeertje. Het is een terechte smekende aanklacht tegen het politieke regiem. Tekstueel zit het prachtig confronterend in elkaar. Zelden wordt er op zo’n treffende wijze een open brief gedicteerd welke duidelijk gericht is aan president Trump. Een hedendaagse protestsong die helaas wat lijkt te wankelen door de sobere voordracht.

Het accent is op Speed Queen iets verschoven naar een wat opener retro disco sound. De nadruk ligt meer op de dominerende baslijnen en dromerige keyboardakkoorden. Door het passend gebruik maken van een saxofoon in Switchblade linkt ze naar de kritische jaren tachtig, waar de schijn werd opgehouden met het camoufleren van de grauwheid door fluorescerende spotlightkleuren die je vanuit de etalages toelachen. De Amerikaanse Droom die als een discobal uiteen spat in duizenden geknapte en gescheurde onlijmbare scherven.

Laurel Sprengelmeyer is een tikkeltje teveel The Girl Next Door; een muurbloemetje welke vanaf de zijlijn met een romantische blik de wereld toekijkt. Het schoolmeisje waarvan je jaren later op een klassenfoto de naam niet van weet te herinneren, alleen de verlegen vriendelijkheid is bijgebleven. Stilletjes en verlaten is ze als een schaduw aanwezig bij het eindejaarsbal. Wat verdient ze het om gehoord te worden. Een geboren poëet in hart en nieren, die zich net te Christelijk presenteert. Een stukje meer hardheid en wrok zou haar goed doen. Pas bij het afsluitende bevrijdende Privileged Child hoor je de opluchting terug, waardoor de rest vervlakt tot een moedwillige opdracht.



  1. Dear Leader
  2. One Lost Time
  3. Switchblade
  4. Disco Ball
  5. Still Life
  6. Forces of Spring
  7. No More Saturday Night
  8. Speed Queen
  9. Don’t Wait for It
  10. Privileged Child