Recensie

18 september 2019

Liam Gallagher

Why Me? Why Not.

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Warner Bros

Why Me? Why Not. Liam Gallagher Pop 4 Liam Gallagher – Why Me? Why Not. Written in Music https://writteninmusic.com

Het moet blijkbaar wel een feestje worden. Op zijn 46ste verjaardag brengt Liam Gallanger zijn tweede solo album uit. Net als zijn broer gewoon onder zijn eigen naam. De band tussen de blood brothers is ondertussen zo gruwelijk verslechterd dat ze elkaars bloed kunnen drinken. Noel heeft zelfs zijn vete met het Blur kamp allang bijgelegd en staat samen met Damon Albarn op het podium. De familieleden zijn waarschijnlijk nog steeds niet on speaking terms, en deze arrogante houding past dan ook perfect bij de jongste van de twee. De Beady Eye platen Different Gear, Still Speeding en BE werden niet slecht ontvangen, maar As You Are is niet bepaald de hemel ingeschreven. Wil Liam Gallanger zich misschien definitief met Why Me? Why Not revengeren?

Met het stevigere bluesy Shockwave gooit hij al een veelbelovende single de ether in. Met mooi begeleidend mondharmonicawerk laat de frontman horen dat hij het ook zonder het nasale geluid aardig weet te redden. In de loop der jaren klinkt zijn zang wel wat kortademiger, maar heeft hij wel zijn gevoel voor melodielijnen ontwikkeld. Het is een stuk compacter, de lange uitlopen zijn geheel verdwenen. Die zijn wel hoorbaar in One Of Us. Nam Noel voorheen bij Oasis de hoge uithalen voor zijn rekening, hier is Liam op zichzelf aangewezen en komt er prima mee weg. Hij legt meer soul in zijn voordracht en maakt het publiek terecht nieuwsgierig naar de plaat. Een gigantisch verschil met het rockende op single verschenen The River dat nog enigszins in de psychedelische lijn van Dig Out Your Soul ligt.

Ook het al eerder uitgelekte Once laat een volwassen ontwikkeling horen, waarbij hij zelfs fragmentarisch aan Bob Dylan doet denken. Het is als compositie een regelrechte aanval op de schrijverskwaliteiten van zijn oudere broer. Dat diezelfde personage als verborgen vrouwspersoon centraal staat in de tekst heeft veel weg van The Beatles perikelen tijdens de Let It Be opnames. Opgekropte frustraties onderling leiden daar tot prachtige resultaten. Het is een mooie milde vriendschappelijke uitnodiging om met zijn broer de battle aan te laten gaan.

Nou, de rest van dit album voldoet aardig aan de verwachtingen. Het is allemaal niet wereldschokkend, de eentonigheid van zijn beperkte vocalen weet hij een positieve wending te geven. Natuurlijk blijft het ontbreken van de gitaarcapriolen van Noel een groot gemis. Toch valt Liam niet vaak door dit vangnet heen, de kwetsbaarheid laat zijn ego voor het eerst niet helemaal boven zichzelf uit zweven. Met een hoog bubblegum gehalte blijft hij wel de veiligheid opzoeken. Door de toevoeging van piano, blokfluit (jawel!), en de eerder genoemde mondharmonica weet hij er de nodige variatie in te stoppen.

Dat hij in Halo het akkoordenschema van Let’s Spend The Night Together leent, is hem vergeven. The Verve kwam uiteindelijk ook prima weg met Bittersweet Symphony waar leentjebuur werd gespeeld met een compositie van Jagger en Richards. De oudjes van The Stones zijn zeker niet seniel, of ze de royalty’s opeisen durf ik niet te betwisten. Ik snap die hele ophef nooit, het is toch een geweldig compliment gericht aan de eeuwigheidswaarde van een nummer. Als je de ene grootheid aanhaalt, dan mag die andere ook niet ontbreken. Dat maakt hij direct goed in de Lennon-achtige zang van Why Me? Why Not..

Na de retro glamrock van Be Still is het stiekem toch hopen op die kenmerkende sneer waarmee hij Oasis op de kaart zette. Dat typerende blijkt ondanks een veel beter zingende Liam toch wel van grote invloed te zijn geweest bij het bandgeluid. Op Why Me? Why Not. is het vooral flink shoppen tussen de sixties en seventies albums in de platenkast. Het roept wel het vergeelde nicotinesfeertje van de hoes van Definitief Maybe op, maar verder zijn de raakvlakken minimaal. Het schemerige nachtclub achtige Gone sluit de plaat af op een donkere wijze af.

Wat volgt zijn de fraaie bonustracks. Zeker het experimentele met dreigend ritme opgepoetste Invisible Sun is zeer sterk. Hier is dat nasale, lang uitgerekte in de stem wel aanwezig. Wat een verademing om Liam weer zo te horen zingen. Good Old Britpop!, Back To The Nineties!! Misunderstood is een poging om een Noel Gallagher klassieker te schrijven. Het zit er net te dik op, gespeelde sentiment met een dicht geplamuurd veilig popdeuntje. Glimmer zou prima kunnen dienen voor een herkenningstune van een feel good serie over een groep vrienden die samen in een studentenflat wonen, of een stel veertigers die uit verveling op de zaterdagavond rondhangen in een plaatselijke stamkroeg. Een vrolijk huppelend nietszeggend Amerikaans melodietje.

Liam Gallagher weet zeker te overtuigen. De comfortzone wordt netjes opgeruimd, waarbij er voor hem genoeg nieuws te ontdekken valt. Toch durft hij vooral in de verschenen singles naar buiten te treden. Feit is dat hij positief in ontwikkeling is en zich minder egocentrisch lijkt op te stellen. Nu nog hopen op een mooi familiediner met een stevige kerstborrel die een geweldig vervolg oplevert, want daar ben ik nu echt wel aan toe.



  1. Shockwave
  2. One Of Us
  3. Once
  4. Now That I've Found You
  5. Halo
  6. Why Me? Why Not.
  7. Be Still
  8. Alright Now
  9. Meadow
  10. The River
  11. Gone