×

Recensie

Pop

22 maart 2021

Lana Del Rey

Chemtrails over the Country Club

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Interscope

Chemtrails over the Country Club Lizzy Grant Pop 4 Lana Del Rey – Chemtrails over the Country Club Written in Music https://writteninmusic.com

Wie had verwacht dat dit schuchtere meisje zou uitgroeien tot een van de smaakmakers van de laatste jaren. Na een valse start gemaakt te hebben als Lizzy Grant scoorde ze geheel onverwachts een wereldhit met Video Games. Net iets meer dan een eendagsvlieg, getuige het succes met Born To Die, het titelstuk van haar tweede album. Ze leek doodsangsten uit te stralen. Niet geheel stem zuiver worstelde ze zich door de optredens heen. Haar datingsafspraken met bad guy Axl Rose werkten ook niet in het voordeel, maar ze bleek een blijvertje. Stabiel naast de grote spelers van het spel totdat ze anderhalf jaar geleden met Norman Fucking Rockwell! de een na de andere award binnen haalde. Was het allemaal zo anders dan het geluid op Honeymoon en Lust For Life? Integendeel, maar blijkbaar past ze juist nu perfect tussen al die andere succesvolle zangeressen.

Chemtrails over the Country Club is de zevende studioplaat van Lana Del Rey. Totaal in balans staat ze bijna onherkenbaar tussen haar vriendinnen op de albumhoes. One of the guys, maar dan de damesvariant. Ontspannen goedlachse vrouwen die kracht en zelfverzekerdheid uitstralen. Schijt aan het #Me Too vraagstuk. Door de Joni Mitchell song For Free te coveren is het duidelijk wat Lana Del Rey als volgende doel wil bereiken. In een adem genoemd worden met de toonaangevende singer-songwriters die het muziekklimaat voor altijd hebben veranderd, en eerlijk gezegd de lyrics van Joni Mitchell passen voortreffelijk tussen de overige teksten. De uitvoering van Lana Del Rey heeft het verleidelijke van een Tori Amos pianoballad, waarbij ze wordt bijgestaan door Zella Day en Weyes Blood. Het valt op dat dit instrument haar steeds meer ligt, wat ook blijkt uit die prachtige ochtendglorie opener White Dress.

Grote verwachtingen dus. Niet alleen voor de nieuwsgierige luisteraar, maar vooral ook voor haarzelf. Een onmogelijke opgave waarmee ze zichzelf wel erg waardig inschat. Zou haar verlegenheid dan toch een ingecalculeerd opgezet plan zijn om nu daadwerkelijk die uitgezette lijn van Norman Fucking Rockwell! te vervolgen. Logisch dus dat ze weer met Jack Antonoff aan de slag gaat die ondertussen bekend staat als de vrouwenproducer van dit moment. Op eenzame hoogte kijkt ze glimlachend toe hoe de wereld voor altijd al kruipend diva Lana Del Rey bemind en op een voetstuk plaatst. Met haar beeldige uitstraling lijkt dit gewoon een haalbaar streven, maar hoe komt Chemtrails over the Country Club nou eigenlijk daadwerkelijk over?

Het zal niet geheel toevallig zijn dat een van de nummers de titel Wild at Heart draagt. Het is overduidelijk dat ze ook nu weer een surrealistisch David Lynch film noir sfeertje wil oproepen. Vrijgevochten als het duo Thelma & Louise in een enkele persoon. De femme fatale die nog steeds voor de verkeerde mannen valt en hier de nodige inspiratie uit put. Ze leeft in die romantische zwartwit wereld van James Dean en Marilyn Monroe. Decadente idolen die noodlottig aan een einde komen met het karakteriserende Hollywood Sign als enige betrouwbare vriend. Op commercieel gebied sluit het aan op True Blue van Madonna, die op deze plaat voor de eerste keer die status als tieneridool lijkt te ontvluchten om de serieuze kant van zichzelf te etaleren. Die drang naar het jaren vijftig sterrendom waarbij de verwijzingen zichtbaar zijn in het imago, teksten, songtitels en videoclips.

Dat de jaren van roem opbreken blijkt wel uit het verlangen naar het leven van een hardwerkend serveerster wat ze zichzelf inbeeldt op White Dress. Jong en aantrekkelijk, de klanten verleidend. Hunkerend naar een stabiele doodnormale gezinssituatie. Ergens blijft ze dat jonge naïeve meisje die tot de conclusie komt dat ze het ultieme geluk nog steeds niet gevonden heeft. Liefdesverdriet, De Amerikaanse Droom, met hier en daar een verwijzing naar de Bijbel. Nog steeds overheerst die melancholische inslag, desperate wanhoop, de onvrede en het verdriet. De Lana Del Rey popfolk komt ondertussen over als een uitgekauwde formule, maar het het zijn daadwerkelijk de trieste emoties waarmee ze nog steeds worstelt. De instrumentatie houdt ze steeds intiem en klein, omdat ze het verbaal voortreffelijk aankan. Subtiele voorbij marcherende drums luiden het titelstuk Chemtrails over the Country Club uit. Laag gestemd kampvuurgitaarspel en soulvolle elektrische akkoorden geven tegengas aan die verbale hoge uithalen bij Not All Who Wander Are Lost.

Chemtrails over the Country Club is een verdomd goede popplaat. Net wat romantischer weer als eerder werk en Lana Del Rey gaat inderdaad op elke aansluitende plaat beter zingen. Die kwetsbaarheid die haar in het begin van haar carrière zo uniek maakte is verdwenen. Deze kunststof marketingtruc is ondertussen allang uitgewerkt, waardoor ze het volledig op eigen kracht moet doen. Ze flikt het gewoon, en daarom hou ik zo veel van Lana Del Rey. Vergeet niet dat die druk zo enorm zwaar weegt, want er is een gigantisch verschil tussen een doordacht plan in je hoofd hebben en deze tot uitvoering brengen. Nergens betrap je haar meer op een misstap, het zijn allemaal liedjes om verliefd op te worden.



  1. White Dress
  2. Chemtrails over the Country Club
  3. Tulsa Jesus Freak
  4. Let Me Love You Like a Woman
  5. Wild at Heart
  6. Dark but Just a Game
  7. Not All Who Wander Are Lost
  8. Yosemite
  9. Breaking Up Slowly
  10. Dance Till We Die
  11. For Free