Recensie

14 april 2019

Lamb

The Secret of Letting Go

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Cooking Vinyl

The Secret of Letting Go Lamb Electronic 4 Lamb – The Secret of Letting Go Written in Music https://writteninmusic.com

Al vanaf de eerste klanken van The Secret Of Letting Go krijg je de indruk dat Lamb de kant op gaat waarmee Louise Rhodes zichzelf solo op de kaart zette. Niks is minder waar. Een fractie lang gaat de gedachte door je heen dat je bij Phosphorous naar een Ierse traditionele folk band aan het luisteren bent. Dan mag Andy Barlow de duisternis oproepen met aangename keyboard akkoorden. De gespannen sfeer binnen de band was het startpunt van de plaat. Sterker nog, met de titeltrack zouden ze eigenlijk een dikke punt zetten achter hun creatieve relatie. Blijkbaar leverde het juist genoeg inspiratie op om verder te gaan. Het klinkt allemaal een stuk grimmiger. Het poeslieve stemgeluid van Rhodes heeft zich ontwikkeld tot een meer volwassene benadering. De aansluiting met de donkere beats is meer dan treffend te noemen, en ze geeft haar muzikale evenbeeld ook meer mogelijkheden om zich uit te leven.

Phosphorous mixt de Clannad achtige ambient perfect met de kerkelijke gotische strakke jaren tachtig sound. Het belooft gelijk al veel goeds. Hier hoor je nog wat terug in de toegankelijke vocalen, vervolgens wordt het verder stap voor stap verder afgebroken. Vervreemding staat centraal in Moonshine. Rhodes kronkelt nog alle kanten op, waarbij ze de hoge regionen ook treffend weet te raken. Het geflirt met het rapgedeelte levert een aangename break op, waardoor het net die push krijgt waardoor het boven zichzelf uit stijgt. Op deze manier blijven ze schatplichtig aan hun triphop verleden. Dat ze Armageddon Waits dropten als eerste single is een juiste keuze. Hiermee leveren ze een visitekaartje af, en laten ze horen welk ontwikkelingsproces ze zijn ondergaan. Naar eerst wat van de basis terug te laten horen, gaan ze halverwege helemaal los. Nog steeds is het filmische dominant aanwezig, maar er wordt gekozen voor zwaarder werk, zonder de geloofwaardigheid te verliezen. Absoluut representatief voor het totaalplaatje. Ideaal voor een James Bond score, waar de hoofdpersoon het niet overleeft.

Drum-‘n-bass beats staan centraal bij Bulletproof, al gaan die al snel hun eigen onverschillige weg. Met de nodige bliepjes en getingel worden ze tot halt geroepen. Strak in het regiem marcheren ze door de elektronica heen. Dat de titeltrack The Secret Of Letting Go de basis vormde hoor je niet duidelijk terug. Om eerlijk te zijn komt het eerder over als een probeersel welke nog niet geheel is uitgewerkt. Er zitten prachtige elementen in verwerkt, zeker met de orkestrale instrumentatie, maar het begin past er niet treffend bij. Door deze dwarsheid is er ruimte gecreëerd om verder aan de slag te gaan. Dat ze het verleden niet helemaal kunnen laten rustig beluister je in het gevoelige Imperial Measures. Het zou zich weer prima staande houden op het debuut. Hier is het mij net teveel down to earth. De onvoorspelbaarheid van The Other Shore gaat meer de diepte in. Het vraagt meer aandacht, juist vanwege het onheilspellende. Terwijl Rhodes in principe weinig verandering in haar voordracht brengt, mag de waarde van Barlow niet onderschat worden. Gevoelens krijgen in de juiste ambiance meer kleur. De triestheid van de blazers moet je gesteldheid nog verder naar beneden trekken, maar wil het ook extra glans geven.

In Deep Delirium gaat de dance van de jaren negentig een verbond aan met de uitspattingen van tien jaar eerder. Met veel bombastisch getoeter richten ze zich met deze clubtrack op het feestende publiek. Wat zouden house producenten hier graag mee aan de slag willen gaan. Dat Rhodes hier rustig haar kopje thee mag benutten, heb ik totaal geen moeite mee. De energie die dit oproept weet Barlow heerlijk extravert naar buiten te brengen. Absoluut het hoogtepunt van dit album. De rol eist de zangeres wel weer terug in Illumina,ook hier zijn het de noise fragmenten en harde drumslagen die de opbouw bepalen.
De vocalist laat de song ademen, maar het is wel degelijk haar partner die de zuurstof aan levert. The Silence in Between overstijgt nogmaals alles wat er tot nu toe gebracht werd. Een bloedmooie ballad waarbij Rhodes zichzelf naast Kate Bush en Tori Amos een podiumplek weet te benutten. Muzikaal gezien heeft het veel weg van traditionele Schots of Iers materiaal. De stilte van het zilvergrijze landschap wordt wijselijk ingevuld. Dat we hierna ook nog getrakteerd worden op het gelijkwaardige One Hand Clapping is mooi mee genomen. Vaak wordt er reikhalzend uitgekeken naar nieuw werk als een act voor langere tijd uit de running is. Hier kan terecht gezegd worden dat ze helemaal terug zijn. Waar een crisis toe kan leiden.



  1. Phosphorous
  2. Moonshine
  3. Armageddon Waits
  4. Bulletproof
  5. The Secret Of Letting Go
  6. Imperial Measures
  7. The Other Shore
  8. Deep Delirium
  9. Illumina
  10. The Silence In Between
  11. One Hand Clapping