×

Recensie

06 mei 2019

Julia Kent

Temporal

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Leaf

Temporal Julia Kent Eigentijds 4 Julia Kent – Temporal Written in Music https://writteninmusic.com

Met het hoge kenmerkende falset stemgeluid van Antony Hegarty zet de transgender Antony and the Johnsons op de kaart. Wat men vaak vergeet is dat deze veel besproken persoonlijkheid uiteraard niet alleen verantwoordelijk is voor de omlijstende sferische sound. Hij wordt bijgestaan door hoog gewaardeerde muzikanten welke de eigenzinnige muzikale visies en gedachtegang op een aangename manier vorm geven. In de begeleidingsband van het met gastartiesten ondersteunde groot opgezette I am a Bird Now is Julia Kent een van de smaakmakende drijvende krachten. Deze uit Vancouver afkomstige cellist wist eerder al naam te maken in de gothic band Rasputina. Als een van de kernleden van het vervolgens steeds van samenstelling wisselende cello ensemble maakten ze al indruk met het duistere Thanks For The Ether. Dat dit mijlenver verwijdert staat van haar negende plaat is niet eens zo verrassend te noemen. Hiertussen staan ook haar gecomponeerde soundtracks voor The Boxing Girls of Kabul, A Short History of Decay, Birthplace en Oasis. Vooral deze invloeden zijn terug te horen op het pas verschenen Temporal. Totaal onafhankelijk van anderen levert ze een indrukwekkend geheel af, waarmee ze zich prima staande houdt als neoklassiek gerichte artiest.

The Last Hour is een sterk uitgebouwd filmisch instrumentaal epos. Vanuit een mistig schemergebied betrekt Julia Kent je in een muzikale reis. De rust vormt de basis van dit dreigende drone achtig landschap. Deze liefkozing van het instrument vertaalt zich in tederheid en buitengewone hardere passages. Het verleden van Rasputina heeft haar getekende sporen na gelaten. Door meer te minimaliseren komt het net een stuk doeltreffender over. Waar artiesten er vaak voor kiezen om hiermee af te sluiten plaatst Julia Kent deze frontaal vooraan op haar album. Met deze gewaagde, gevaarlijke zet weet ze gelijk al het kamp der luisteraars te splitsen. Of je bent nieuwsgierig geraakt door haar spraakmakende vakkundigheid, of je bent ondertussen halverwege de track al afgehaakt.

Zo grootst presenteert ze zichzelf vervolgens niet meer. Het dromerige Imbalance heeft een sterk ritmische ondersteuning, welke zich als een pulserende hartspier gedreven en grimmig manifesteert in een nog donkerdere schuilwereld. Kwaadaardig als verontrustende openbarende donderwolken leid het tot een imponerende krachtexplosie, welke zich net staande houdt aan de toegankelijke zijde van de geluidsbarrières. De cellist laat daar horen dat ze ook prima zou functioneren als invaller bij het rockende Finse Apocalyptica. Er is bij Conditional Futures duidelijk gebruik wordt gemaakt van verloren gewaande postpunk invloeden. Hard confronterend met verdwalende prijstinten. Dat hier gekozen wordt voor een weg geplamuurde rol voor de cello is verrassend te noemen.

Deze is wel weer aanwezig in de met softpop elementen versierde Floating City, welke zich zelfs voorzichtig aan de ambient dance durft te wagen. Na het veerkrachtige begin van Sheared wil het zich steeds meer ontwikkelen met spookachtige solerende uithalen. De electrobeat leent zich prima als begeleidingsbron. Het meer georkestreerde Through the Window leunt op een aangename herhalende melodie. Mistroostend sleept ze je steeds dieper de melancholische kant op. Door regen beslaande ruiten die je beletten om door zelfgevormde tranen naar buiten te staren. De treurnis blijft op de achtergrond aanwezig in het prachtige Crepuscolo, waar meer klassieke klanken het tot een waardige afsluiter maken. Temporal is een mooi album voor ieder die wat verder wil kijken dan de populaire muziek.



  1. Last Hour Story
  2. Imbalance
  3. Conditional Futures
  4. Floating City
  5. Sheared
  6. Through the Window
  7. Crepuscolo