×

Recensie

Rock

07 augustus 2020

Jason Molina

Eight Gates

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Secretly Canadian

Eight Gates Jason Molina Rock 4 Jason Molina – Eight Gates Written in Music https://writteninmusic.com

Artiesten komen, en artiesten gaan. Soms verzwakt de aandacht simpelweg, of overlijden muzikanten en laten ze een rijk gevuld nageslacht aan songmateriaal achter. Het leven gaat door, zo zit het nu eenmaal in elkaar. De dood geeft nabestaanden en platenmaatschappijen de mogelijkheid om tegen alle wensen en principes van de uitvoerende muzikant in te gaan. Tracks die niet bedoeld zijn om het daglicht te aanschouwen, worden tot de laatste bloedende druppel uitgeknepen. Na een paar jaar is de gesloten schatkist hardhandig open gebroken, en tot aan de bodem leeggeroofd. Dit ten koste gaande van de kwaliteit, omdat het veelal probeersels of onaf materiaal betreft.

Bij Jason Molina ligt dat verhaal een stuk complexer. Waar kwam zijn verdriet vandaan? De pijn, het vluchtgedrag in de drank, welke indirect het gevolg had dat hij niet eens zijn veertigjarige leeftijd mocht bereiken. Doodsoorzaak leverfalen. In 2009 stopte hij onverwachts met zijn tournee. Gezondheidsproblemen. Totaal uitgeblust door het veeleisende reisschema? Een burn-out? Of was er lichamelijk iets anders aan de hand. Twee jaar later werd langzaamaan duidelijk wat er zich al die tijd afspeelde. Jason Molina kampte met een hardnekkige alcoholverslaving die zijn lichaam helemaal sloopte. In maart 2013 kwam het verdrietige nieuws naar buiten waar al iedereen bang voor was. De drank had zijn vernietigende sporen achter gelaten. De laatste strijd heeft hij niet mogen winnen.

Jason Molina leefde niet het sex, drugs and rock & roll bestaan. Zijn desperate country folk heeft altijd iets sombers en melancholisch gehad. Hij was geen rockster, maar eerder een teruggetrokken amicale collega. Gerespecteerd en geliefd door andere muzikanten en een steeds groter groeiende groep volgelingen. Een talentvolle liedjesschrijver met een zwaar breekbaar hart. Het was voor goede kameraad Glen Hansard onderhand een verplichting om hierbij stil te staan. Zijn persoonlijke rouwproces leverde het prachtige it was triumph we once proposed… the songs of Jason op. De verwerking waarbij hij de nummers van Jason Molina tot iets gezamenlijks maakte, en hiermee een geslaagd document afleverde. Vaarwel beste vriend….

Toch blijven er teveel vragen achter, het verhaal is nog niet af. Natuurlijk geeft Eight Gates niet de gehoopte antwoorden, en helpt je daarin ook geen enkele stap verder. Eight Gates zijn de laatste studio opnames van Jason Molina en stammen uit de periode 2007/2008. In die tijd beweerde de songsmit dat hij in een Londens ziekenhuis was opgenomen vanwege een beet van een zeldzame spin, opgelopen tijdens een concertreeks in Italië. Feitelijk is Jason daar al zo sterk aan het terugzakken in zijn verslaving dat dit verhaal een verzonnen excuus was om zijn openbare afwezigheid te verklaren. In werkelijkheid zocht hij steun in drank en een andere metgezel, zijn krachtige vermogen om mooie breekbare liedjes te schrijven, schijnbaar zijn enige vertrouwde houvast.

Whisper away your last smile. What’s real is I have no wish. I have no wish. De treurnis neemt hier al dat laatste sprankje aan vechtlust weg. Zo herkenbaar en warm overgedragen door de in het verdriet wonende singer-songwriter, die steeds meer de kluizenaarsrol op zich neemt. Schaamte, of is er hier al sprake van het verlangen naar de eeuwige rust. De vogelgeluiden die Whisper Away introduceren staan voor de kleurrijke albumhoes van Laughing Stock, de memorabele plaat van Talk Talk welke ook Molina koesterde. Het verstilde gevoel wat die plaat uitstraalt is ook terug te horen op Eight Gates, die verder tevens veel herinneringen oproept aan de Songs: Ohia klassieker The Lioness. Het duidelijkste voorbeeld hierbij is toch wel Shadow Answers the Wall, die de typerende Arab Strap inkleuring heeft. Een grijs geschetst schilderij, waarbij op het einde nog wat paarstinten worden toegevoegd.

De stemming is sober en duister. Door de kaalheid wordt de indruk gewekt dat de tracks nog niet in de volgroeide afrondende fase verkeren. Maar eigenlijk maakt dat bij Jason Molina nooit wat uit. Elke zin en elke stilte is voelbaar. Het kenmerkende fragiele jammerend gitaarspel krijgt in de vorm van zijn toegewijde reisgenoten, het alsmaar zwaar doorademend orgel, de treurende viool en de harde klappen van de drums, de vriendschappelijke hulp die de songs verdienen. In de zwaarmoedige uitvoering is in alles die prachtige romanticus terug te horen, die je als vanouds weet te betoveren door zijn stem en teksten.

Ondanks dat het fundament van een stevige geharde ondergrond steeds verder afbrokkeld zodat er alleen nog maar gruis overblijft, lukt het hem om in de meest donkere periode van zijn bestaan volledig overtuigen. Zijn mineurstemming heeft altijd iets van een in gedachten verzonken dagdromer uitgestraald. Zelfs in deze duistere eenzame tijd klinkt hij nog steeds niet op en gebroken. De leegte die altijd al als een hongerige roofdier wacht om toe te slaan neemt wel steeds meer de overhand. Eight Gates is een adembenemende aanvulling op zijn eerdere werk. Het laatste tragische toegevoegde hoofdstuk. En daarmee is het klaar.



  1. Whisper Away
  2. Shadow Answers the Wall
  3. The Mission's End
  4. Old Worry
  5. She Says
  6. Fire on the Rail
  7. Be Told the Truth
  8. Thistle Blue
  9. The Crossroad + the Emptiness