×

Recensie

18 juli 2019

Irina Nëstor

One Day You’ll Miss Today

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Eigen Beheer

One Day You’ll Miss Today Irina Nëstor Electronic 4 Irina Nëstor – One Day You’ll Miss Today Written in Music https://writteninmusic.com

Het uit Rome afkomstige Irina Nëstor is nog maar twee jaar als eenheid actief. De aangename mix van postrock en donkere new wave doemgeluid wordt overgoten door sterke ritmische begeleiding. Met het ontbreken van zang en lyrics gaat de aandacht volledig uit naar de hoogstaande instrumentale nummers, die feilloos in elkaar overlopen. De sfeer is jaren tachtig verbitterend, kristalheldere gitaarpartijen openbaren zich in sprankjes hoop. Het spel klinkt geroutineerd en tevens geïnspireerd. Met het in eigen beheer uitgebrachte One Day You’ll Miss Today brengen de Italianen hun eerste album op de markt. Dat ze allemaal hun muzikale bagage meedragen, opgedaan in eerdere bands, mag duidelijk zijn. Gelukkig gaat deze professionaliteit niet ten koste gaan van de passie die ze tot uiting brengen. De veelal lange stukken verzanden niet in zwaar psychedelisch fröbelwerk, maar behouden een bewandelbare lijn.

Na zichzelf geïntroduceerd te hebben met kunstmatig aanvoelende blikkerige percussie gaat het vervolgens een heel stuk steviger van start. Prettige oriënterende geluidsvelden wisselen zich af met meer rockgericht gitaarspel. De ondertoon is die van de deprimerende jaren tachtig, waar synthesizers het gevoel van eigenwaarde nog dieper de afgrond in wisten te drukken. Dat hier overheen mistige, woest geperformde muziekstukken tot uiting komen is een fijne aanvulling. Het boek ‘Night Mr. Lenin van de Italiaanse schrijver Tiziano Terzani  over het falen van het communistische Russische rechtssysteem staat centraal in het gelijk genoemde openingsnummer. Verbittering en hoop zijn tevens de grondbeginselen die deze track weet op te roepen. Niet altijd is zang noodzakelijk om het gevoel weer te geven; hier weet een duidelijke songtitel als deze het te versterken.

Bij het sterk improviserende Arpeggio Means Nothing eist de gitaar zijn hoofdrol op. Arpeggio betekent letterlijk gebroken akkoord; een speeltechniek met opeenvolgende noten, veelal toegepast in de jazz, klassiek en metal. Ook daar zit de triestheid in verscholen, verwoord in de mineurgang van het doordringende stemmige gitaarstuk. Allemaal erg doordacht en mooi, al komt de beleving pas echt op gang bij de explosieve eindpassage, waar grauwe donderwolken tevoorschijn getoverd worden. Het fris aanstekelijke Milgram wil met zijn drum and bass achtige beats weer een nieuwe laag toevoegen. De verschillende achtergronden van de muzikanten benadrukken nogmaals hun veelzijdigheid.

Door het opzoek gaan naar variaties ontstaat er een fascinerend geheel, waarbij de eigenzinnigheid het verdere verloop niet in de weg staat. Doordachte tempowisselingen en onverwachte climaxen, waarbij de droompop aansturing krijgt van kunstzinnige strakke percussie. Die drums klinken vervolgens weer aanstekelijk poppie in de electric body music begeleiding van Hawaii, halverwege veranderend in een ware oldschool clubtrack. Vanaf het swingende Now zakt de aandacht eventjes weg, om zich volledig te herpakken in het opbeurende Pride of Nations. Irina Nëstor weet te behagen met dit geslaagde debuut, waar de postrock dubieuze, maar treffende wendingen laat horen.



  1. 'Night Mr. Lenin
  2. Arpeggio Means Nothing
  3. Milgram
  4. Alpha
  5. Hawaii
  6. Now
  7. Radio Guerrilla
  8. Pride of Nations