Recensie

05 september 2019

Inutili

New Sex Society

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Aagoo

New Sex Society Inutili 4.5 Inutili – New Sex Society Written in Music https://writteninmusic.com

Inutili is een typisch voorbeeld van een verrassende vooruitstrevende rockband die dwars tegen alle genres in hun eigen koers blijft varen. Of het de opzet is om zich af te zetten tegen een traditionele wijze van spelen, betwijfel ik. Deze Italianen uit het noordelijke Teramo weten een bijzondere wonderlijke mix van ruig uitgewerkte songs op een totaal eigen wijze neer te zetten. Hierbij wordt geïmproviseerd met lange brokken muziek, waarbij zoveel moois gebeurd, waardoor het niet onder de categorie eindeloos gefreak en gejam te plaatsen valt. Met het vooruitstrevende New Sex Society maken ze hun oorverdovende vierde plaat welke geen moment weet te vervelen. Met zeven nummers lukt het ze bijna om de speellengte van 75 minuten te halen.

De eerste hoofdrol is weg gelegd voor huurkracht Luca Di Giammarco. Deze saxofonist weet met zijn blazende voordracht de nadruk te leggen op de meer stemmige postpunkinvloeden die vanaf begin jaren tachtig deze scene een flinke vooruitstrevende boots geven. Hij weet het instrument dusdanig te pijnigen waardoor er al smekend de meest prachtige tonen weten te ontsnappen. Helaas is zijn voordracht maar beperkt tot de eerste twee tracks. Inutili voorkomt hiermee wel dat het een gimmick wordt, en blijft scherp in de vooruitstrevende ontwikkeling. Er gebeurd zoveel bijzonders in de songs waardoor het een genot is om dit te omschrijven. Elke luisterbeurt komen er weer nieuwe invalshoeken boven drijven.

Met Rooms maken ze een overrompelende aftrap. Een gemiddelde band zou het niet aandurven om je gelijk al met zo’n grootst uitgewerkt nummer te beginnen. Rooms geeft al direct alle kwaliteiten van de Italianen bloot. De doos van Pandora gaat open en met aangenaam dromerig gitaarwerk wordt er vervolgens al snel gewerkt naar de duisternis van een dreigende vulkaanuitbarsting. De herhalende postpunkklanken gaan over in de street jazz van artistiek kunstenaar Luca Di Giammarco. Verlaten en verdwaast duwt hij je onvoorbereid als passant de donkere steegjes van de alternatieve gitaarrock in. Als portier opent hij vriendelijk de deur naar een opgewonden pre grunge feestje, waar de rauwheid van afstraalt.

Er wordt aansluiting gezocht bij de desperate vernietingsdrang van de band. Met gemak wordt de vrijgevochten ruimte ingevuld door de oerschreeuw van Danilo Di Francesco. Alsof hij vanuit de dieptes van de Vesuvius omhoog laat stuwen met demonische zang die we sinds Nick Cave de romantiek opzoekt, niet meer gehoord hebben. Verstard wordt de tijd gedwongen tot stilstand. Al slopend en zwetend werken de brute muzikanten zich door het epische geheel heen.

Het is bewonderend te noemen dat de longen van Luca Di Giammarco niet totaal ontploft zijn. Met gemak voegt hij zich bij het onstuimige Seeds (Japanese) weer bij het gezelschap. Het niveau van de opener wordt niet gehaald, daarvoor klinkt de jazzy begeleiding net iets te snel en rommelig. De nadruk ligt ook veel meer bij de galopperende drumkwaliteiten van Alessandro Antinori. Verder ligt de aandacht nog sterker bij de godfathers van de grunge, waarbij het effectenpedalen van de gitaristen Danilo Di Francesco en Pietro Calvarese overuren maken en tot standje ontvlambaar buskruit wordt ingedrukt.

Danilo Di Francesco klinkt met zijn melodieuze new wave zang een stuk toegankelijker en geschoolder. De onstuimige psychedelische roadtrip berijd met zijn hobbelige Afrikaanse percussie en smerige noise een dynamisch vervolg op de oneffen wegen van het ingezette enerverend geluid. Luca Di Giammarco krijgt uitgebreid de mogelijkheid om zijn afscheid aan te kondigen om vervolgens het koperen pronkstuk in de koffer op te bergen. Met een chaotische eindsprint wordt de recordtijd van ruim 18 minuten aangetikt, welke op het slotstuk van New Sex Society nog overtroffen wordt.

Bij de deathpunk van Space Time Bubble eist Danilo Di Francesco met zijn shocking stuurloze voordracht de hoofdrol op. Nu de overschreeuwende saxofoon verdwenen is, moet hij alleen nog de strijd aangaan met zwaar rammelende vette gitaarriffs. Die schakelen moeiteloos tussendoor nog eventjes over op trage blues akkoorden om vervolgens in flexibele uitrekbare passages te soleren. Rauwe garage, hardrock en stoer potig haantjesgedrag domineren in het lompe spierballen krachtspel waar al swingend de nodige indruk wordt gemaakt.

De speedrock van Star Whores gaat nog een versnelling verder omhoog. Na het punkintro en de Pixies achtige indie surfklanken vervolgt het voorts hakkende slagwerk van het ritme eenheid Alessandro Antinori en Lorenzo Mazzaufo. Hun bas en drumpartijen geven de vocalist de mogelijkheid om zich heerlijk uit te leven over deze hypnotiserende groovende basis. Na een funkend tussenstuk wordt er gewerkt naar een tegendraadse exploderende eindspel, waarbij voor een paar fracties van secondes de opdringende ejaculatie wordt uitgesteld. Met klassieke jammerende gitaarklanken wordt de muziek van Inutili voor de zoveelste keer gedefinieerd.

Het korte Tiny Body voldoet aan alles waar de punk ooit voor staat. Gepassioneerde herrie met sloganachtige korte herhalende teksten. Dit alles in een afgeraagd krap leren jasje. Met Singing Dogs halen ze de lengte van een gemiddelde single. Omdat de ideeën zo samengetrokken zijn in een strak zittend korset, komt het net teveel over als een compacte samenvatting van wat we allemaal gehoord hebben. Dienst doende als een introductie van de plaat zou het nog meer tot zijn recht komen. Een concludering die voortkomt uit de verwenning die je hebt van de vorige voortreffelijke tracks.

Een mooi moment om met volle aandacht tot rust te komen. Met het afsluitende Too Late gaan alle registers weer open. Lawaaierige noise laat zich openbarsten tot een puistig mengsel van druiperige, nog goordere TNT explosiviteit. Wat zich allemaal door de geluidsbarrières van de versterkers naar buiten murwt is een substantie van vergiftigende rokerig opzwependheid. Tot bloedens toe wordt de grens tot vermogend componeren opgezocht, waarbij de vingers en het gehoor zich moeten ontgelden. Met standje keelontsteking gaat Danilo Di Francesco voor de laatste keer de strijd aan. Zijn opzwellende stembanden en kapot zingende keelamandelen hebben het zwaar te voorduren gehad.

Aangenaam trippend met herhalende breaks vervolgt Inutili onverschrokken de kruistocht tegen het opgelegde muziekregiem. New Sex Society heeft geen eindeloze doordachte songstructuren nodig, waar jaren lang op gebroed is, en de nadruk op elke toonwisseling gelegd wordt. Dit kan de spontaniteit ook doen opbreken, iets waarvan er bij deze Italianen absoluut geen sprake van is. De plaat verdiend een breed publiek waarbij liefhebbers van complexe postrock, vuig gitaargeweld en doomy postpunk gebroederlijk naast elkaar kunnen staan.



  1. Rooms
  2. Seeds
  3. Space Time Bubble
  4. Star Whores
  5. Tiny Body
  6. Singing Dogs
  7. Too Late