Recensie

18 juni 2019

Into Orbit –

Kinesis

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht in eigen beheer

Kinesis Into Orbit Rock 4 Into Orbit – Kinesis Written in Music https://writteninmusic.com

Nieuw Zeeland maakte bij ons koningspaar veel indruk door de boos uitziende culturele welkomstceremonie van de Maori. Flink geschrokken vervolgden ze hun bezoek. Deze energie en woestenij hoor je ook terug in Into Orbit. Hoe krijgen ze het voor elkaar om met twee man sterk zo’n geweldig geluid neer te zetten. Het uit hoofdstad Wellington afkomstige duo bestaat uit gitarist Paul Stewart die als een jonge tovenaarszoon van Gandalf de meest waanzinnige akkoorden tevoorschijn laat komen, en  drummer Ian Moir met zijn bezetene slagvaardig vakmanschap. Het ontbreken van zang is geen gemis, en valt dan niet eens direct op. Kinesis is ondertussen hun derde instrumentale trashende postrock plaat. Ouderwetse melodieuze headbanger muziek voor gevaarlijk uitziend langharig tuig. Al weten ze zich duidelijk te onderscheiden door doordachte geschoolde onverwachte wendingen, welke de geniale unieke sound nogmaals benadrukken.

Het epische Shifter gaat gelijk voluit als een veldslag sage van start, al is er halverwege ruimte voor aangename melodieuze Metallica achtige riffs en soleerwerk die zich prima kunnen meten met Ride the Lightning. Plaats jezelf 35 jaar terug in de tijd, bedenk er wat krachtpatserig drumwerk bij, en je komt een heel eind bij Kinesis uit. Dat het vervolg nog een stuk steviger is blijft mij verbazen. Niet dat ik dit niet gewend ben, maar puur vanwege het onbegrip van hoe twee muzikanten in staat zijn om zoiets grootst neer te zetten. Steeds maar krijg je de indruk dat hier minstens een vierkoppige muzikale vuurspugende draak aan het werk is. Zo strak zijn ze op elkander ingespeeld. Met aangenaam inheems geroffel vestigen ze de aandacht op het door meerdere gitaren overgedubde Between Stars. Zo bijzonder dat ze door de hardere drone achtige passages steeds aan de rockzijde verblijven, en niet de industriële kant op gaan. Natuurlijk laat Paul Steward de effectenpedalen het nodige werk verrichten, maar de katalysator is wel zijn vingervlugge gitaarspel.

Toch is er meer dan genoeg ruimte voor afwisseling. Met het funkende Crystallise wordt er gekozen voor een fraai rustige uitbouwende geheel, halverwege kunnen ze het toch niet laten om volledig los te gaan. Die variatie is ook terug te horen in het zwaardere brokstuk Summoning, wat ergens in de krochten van de aarde lijkt open te scheuren. Het verlichtende soleerwerk zorgt voor de nodige tegengas. Het korte Nil ademt de opnamestudio uit, nog behoorlijk clean zonder veel toevoegingen heeft het de basis van een ongepolijste demoversie. Emergence wil zich traag opdringen tot een dynamische kernexplosie. Hoe gedurfd is het dan om met Burial Mask de postpunk kant op te gaan. Met typerend hoge gitaarsluiers en doffe slagen wanen we ons weer eventjes in de jaren tachtig. Dit alles onder toeziend oog van de metal goden. Het compactere symfonische Pale Sky heeft zelfs nog meer hit potentie. Ergens wordt er een aangename basliin tevoorschijn getoverd, die er nog meer swing aan geeft. Het theatrale gotische van Horus is een machtige eindstuk met hoofdzakelijk doommetal invloeden. Zwaar drukkend sluit Into Orbit hiermee hun voortreffelijke derde langspeelplaat af.



  1. Shifter
  2. Between Stars
  3. Crystallise
  4. Summoning
  5. Nil
  6. Emergence
  7. Burial Mask
  8. Pale Sky
  9. Horus