×

Recensie

Alternative

05 september 2020

Haneke Twins

Astronaut

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht in eigen beheer

Astronaut Haneke Twins Alternative 3 Haneke Twins – Astronaut Written in Music https://writteninmusic.com

Het klinkt allemaal als een mooi uitgewerkte verhaallijn van een spannend jongensboek. In een laboratorium tussen de Zwitserse bergen werken twee Griekse CERN wetenschappers aan een gezamenlijk project waarvan ze de oorsprong zoeken in de kille jaren tachtig. Er is echter helemaal niks geheimzinnigs aan, geen plot theorieën, gewoon twee bevriende onderzoekers die hun liefde voor new wave projecteren in Haneke Twins, een band die teruggrijpt naar de hoogtijdagen van de postpunk.

De harde kern wordt gevormd door de bariton grafstem van persoonlijkheid Paschalis Vichoudis die al humeurig op hoog tempo bassend tegengas geeft om de twinkelende gitaarakkoorden van Stefanos Leontsinis in bedwang te houden. Michael Schenk assisteert door zijn opzwepende drumslagen het duo met de precisie van een volleerd vakman op het tweede mini album Astronaut, nadat er twee jaar geleden al naam gemaakt wordt met het naar de band genoemde Haneke Twins. Aansluitend op het stevige naar de gothic neigende debuut komt er nu een meer sfeervol vervolg, waarbij de luidruchtige rockgitaren nog steeds in jammerende mineurstemming opgesteld staan, maar ook funkende luchtige passages toelaten.

De bevrijdende klanken sluiten zich als een zware warme oversized winterjas over de fragiel klinkende frontman heen. De strakke sound is vervangen door ademende dromerige geluidsgolven die minder dichtgemetseld de beklemmende vocalen van Paschalis Vichoudis begeleiden. Als gids nodigt hij je uit om hem te volgen in de kronkelende deprimerende gedachtegang van een eenzame geleerde die te lang tussen vier opgesloten muren als een kluizenaar te werk is gegaan. De verrijkende blik levert wel avontuurlijke taferelen op, al weet de zanger dit niet verder met overtuigende diepgang uit te spelen. Het is een tikkeltje te doordacht en hierdoor minder spontaan.

De muziek wordt gebruikt als uitvlucht om heftige onderwerpen als zelfdoding en de psychische waanzin van het leven een plek te geven. De verdoemenis die het isolement oproept drukt ook hier feitelijk de stempel op de gitzwarte teksten van de wanhopige voordrager. Al mag hij daar wat meer eigenheid tussen stoppen om de geloofwaardigheid te laten overheersen. Nu maakt hij dankbaar imiterend gebruik van de grote voorbeelden die hem gevormd hebben, en blijkt hijzelf niet veel meer dan een vervagende schim te zijn.

Dat ze voor de afronding van het album het koude Zwitserland zijn ontvlucht en naar de zonnige Dudu Loft studio in Athene zijn uitgeweken hoor je sporadisch terug in de dansbare gitaarlicks die voor een openscheurende wolkbreuk zorgen. Voor het innemend afwisselend effect zijn daar de puntige opbeurende gitaarlijnen. Al lijken die als mechanische zonnepanelen de energie te lang vast te houden, zonder deze vervolgens te recyclen tot een organisch geheel.

Het aanbod aan overtuigende soortgelijke acts is op dit moment echter zo groot dat er wel meer diepgang wordt verwacht. Die gemeende leegzuigende felheid en overtuigende puurheid wordt hier overduidelijk gemist. Het neemt niet weg dat Astronaut een prima licht verdovend placebo is om de grijze herfstdepressies te bestrijden.



  1. Astronaut
  2. No Way Out
  3. Location Unassigned
  4. River
  5. Stuck in a Loop
  6. In My Head
  7. Speechless