×

Recensie

Pop

24 oktober 2020

Gorillaz

Song Machine, Season One: Strange Timez

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Parlophone

Song Machine, Season One: Strange Timez Gorillaz Pop 4 Gorillaz – Song Machine, Season One: Strange Timez Written in Music https://writteninmusic.com

Toen bij Damon Albarn de Blur vermoeidheid optrad, en de frontman meer dan genoeg had van die continue strijd om bovenaan de hitlijsten te belanden, zocht hij voldoening bij het opgezette hobbyproject Gorillaz, welke uit zou groeien tot dezelfde gewaardeerde klasse als Blur. Na het nog genietbare Plastic Beach volgde al snel de razendsnelle achtbaan naar beneden die met The Fall werd ingezet. The Now Now stagneert de neergaande spiraal, maar wil nog niet de weg naar boven inzetten.

Heeft Damon Albarn nu ook last van dezelfde vermoeidheidsverschijnselen die min of meer de ondergang van Blur betekenden? Met de laatste overtuigende The Good, The Bad & The Queen plaat Merry Land laat hij nogmaals horen dat er geen einde in zicht is wat betreft zijn creativiteit, maar misschien is het Gorillaz verhaal ondertussen wel een keer afgesloten.

Gorillaz teert allang niet meer op de animatiefiguren 2D, Noodle, Murdoc Niccals en Russel Hobbs maar moeten het vooral hebben van de talrijke gastartiesten, die onderhand de richting van de band lijken te bepalen. Het uitgekiende signatuur raakt hierdoor verder op de achtergrond. Sterker nog, Gorillaz karakteriseert zichzelf steeds meer in de rol van begeleidingsband, en legt daarmee de identificerende eigenheid op de weegschaal. Of is dit een geniale schaakmatzet van de alsmaar vooruitdenkende Damon Albarn, waarachter al een plan schuilt voor een veelzeggend nieuw project.

De bloedarmoede bij Song Machine: Strange Timez ligt vooral bij Robert Smith, die clichématig flarden teksten van A Forest, A Strange Day en Lullaby aan elkaar knoopt in een warboel van een verstrikt spinnenweb. Met het weefgerei van de pianoklanken van Caterpillar pakt Damon Albarn de frontman van The Cure machteloos als een cocon in met zijn eigen creatie. Peter Hook staat daarentegen zelf wel garant voor de kenmerkende New Order hooks in Aries die het weemoedige postpunkgevoel oproepen, en alleen al door deze heldendaad plaatst hij zichzelf een voetstuk hoger.

Ook Beck heeft hierin geen sturing nodig. Zijn experimentele funkuitstapjes sluiten perfect aan bij de gedachtegang van de oppergorilla, waardoor The Valley of the Pagans zich ontwikkelt tot een treffende kant en klaar song. Wat is het fijn om op The Lost Chord de warme hoge soulstem van Leee John weer eens te horen. Wie zou in het discotijdperk geloven dat de Imagination zanger ooit nog gekoppeld zou worden aan de symfonische rock samplers van Pink Floyds Shine On You Crazy Diamond.

Nu Elton John vanwege Corona zijn afscheidsconcertenreeks noodgedwongen stop heeft gezet, mag hij nog eenmalig schitteren op The Pink Phantom, al is in de afzwakkende scherpte van zijn zang duidelijk hoorbaar waarom hij een punt achter zijn carrière zet. Het heeft nu iets ontroerends, de ingehouden tranen geven de emoties nog meer diepgang. Een laatste aanblik van de moegestreden leeuwenkoning die zijn rijk contractueel overhandigt aan de jongere apenbende.

Heel even denk je dat Gorillaz in de voetsporen treed van Daft Punk door een ware discoplaat te maken. Met een overdaad aan retro eighties clubsongs vergeet je bijna dat Gorillaz hun roots in de hiphop hebben. Met de heerlijke West Coast achtige gangsta-funk productie van Pac-Man, het radiovriendelijke Dead Butterflies en de door dreampop omgeven ska-jungle van de arbeidershymne Désolé wordt hier gelukkig nog aan terug gememoreerd. Damon Albarn blijft de ceremoniemeester op zijn eigen feestje en is met Song Machine, Season One: Strange Timez weer helemaal terug na het moeizame The Now Now.



  1. Song Machine: Strange Timez
  2. The Valley of the Pagans
  3. The Lost Chord
  4. Pac-Man
  5. Chalk Tablet Towers
  6. The Pink Phantom
  7. Aries
  8. Friday 13th
  9. Dead Butterflies
  10. Désolé
  11. Momentary Bliss