×

Recensie

Alternative

02 februari 2021

Goat Girl

On All Fours

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Rough Trade

On All Fours Goat Girl Alternative 4 Goat Girl – On All Fours Written in Music https://writteninmusic.com

Het Londense indiepop gezelschap Goat Girl klinkt op hun gelijknamige eersteling Goat Girl nog als een stelletje junks die in een verslavingskliniek aan de hand van speltherapie zichzelf terug moeten vinden. De vertraagde slacker songs ademen verveling uit, maar dan wel met een behoorlijk hoog middelvinger in de lucht gehalte. Het viertal dames zijn een stelletje power vrouwen volgens het riot grrrl principe, onvoorspelbaar en bedreigend. Hierdoor worden ze al snel in de feministische hoek geplaatst, terwijl ze in principe gewoon hedendaagse rock and roll spelen, met daarin invloeden verwerkt die afkomstig zijn uit de country, rockabilly, postpunk en grunge.

Dat laatste komt sterk naar voren in de zang van Lottie Penlebury waarbij je de indruk krijgt dat Courtney Love is herrezen, en door het veelzijdige gebruik van echoënde backing vocals lijkt het net alsof ze met een nieuwe hedendaagse reïncarnatie van Hole aan de slag is gegaan. Een veelbelovend maar ook wel wat stuurloze plaat die nu opgevolgd wordt door het stukken meer gestructureerde On All Fours. Het viertal is afgekickt van hun druggy sound, en heeft de stabiliteit gevonden en komt met een frisse opvolger.

Holly Mullineaux heeft ondertussen de in 2019 opgestapte bassist Naima Redina-Bock vervangen om bij het viertal door haar donkere postpunk achtige partijen meer overtuigende kracht in de sound te stoppen. Dat drummer Rosy Jones veel sterker de kant van de avontuurlijke percussie opzoekt werkt hierbij zeker ook in het voordeel. Dat dit tweetal elkaar gevonden heeft hoor je wel terug in de reggaeklanken van het gelikte Jazz (In the Supermarket). Ook gitarist en mede vocalist Ellie Rose Davies is zich zeker meer down to earth gaan presenteren wat zeker te maken heeft met de heftige persoonlijke situatie waarin ze tijdens het afrondingsproces van On All Fours in verkeerd. Getroffen door de ziekte van Hodgkin sleept ze zichzelf door het vermoeiende slopende coronajaar 2020 heen.

De albumhoes laat een vredig luilekkerland zien; Welcome To The Pleasuredome. Als je de plaat openklapt is dit beeld verandert in de hel, met veel bloed, verderf en de aanblik van de dood. Als dan ook nog eens wordt afgetrapt met Pest, weten we in wat voor een wereld we terecht zijn gekomen. Rauwe Britpop riffjes en futuristische synths gooien de deuren open en gunnen je een blik in het zwaar aangetaste leven van Ellie Rose Davies, die de zachte achtergrondvocalen gebruikt om haarzelf staande te houden. Een confronterende track die de ernst van het bestaan aangeeft. COVID-19 is niet de meest hoofdzakelijke plaag die haar teistert, maar wel eentje die haar gezondheid ernstig verzwakt. Een handvol aan pillen die in het verleden bij het feesten een prettig gevoel opriepen zijn vervangen door noodgedwongen pillen die als medicijnen nu de strijd aangaan met de woekerende kankercellen.

Het gitaargeweld staat niet meer op de voorgrond, maar wordt tevens afgewisseld door warme eighties elektronica die prachtig aansluiten bij de kenmerkende samenzang welke ook al op het debuut aanwezig was. Gelukkig is dit element behouden gebleven, want het voegt zoveel extra’s toe, zeker op de positieve uitschieter Once Again, waar die harmonieën door de bas van Holly Mullineaux tot een absoluut hoogtepunt gedreven worden, iets wat ze later nogmaals dunnetjes overdoen in They Bite On You. Het accent is hier dus zoals ik al eerder aangaf verlegd naar de jaren tachtig. De blazers in P.T.S.TEA verwijzen naar de white soul welke toen steeds vaker een prominente rol opeisten in de charts.

Toch zegt dit nog bar weinig, want ik het daarop volgende Sad Cowboy gooien ze er met gemak een flinke dosis aan mellow house doorheen. The Crack is puur, donkere seventies straatvechters punk uit de The Clash stal met het wantrouwen van het heden. De funky discopunk die in Closing In naar dezelfde periode memoreert, ligt weer meer in de lijn van Blondie, het gezelschap rondom Debbie Harry. Ook de dromerige synthesizers in Bang gaan terug naar de invloedrijke jaren zeventig.

On All Fours is te positief om van een verwerkingsplaat te spreken. Het geeft meer de onderlinge versterkte band tussen de vrouwelijke muzikanten aan, een aangenaam zustergevoel van vier krachtvrouwen die bewijzen dat ze zich fier overeind houden in een wereld gevuld met persoonlijk leed en maatschappelijke vragen waar voorlopig nog geen passend antwoord op te vinden is.



  1. Pest
  2. Badibaba
  3. Jazz (In the Supermarket)
  4. Once Again
  5. P.T.S.TEA
  6. Sad Cowboy
  7. The Crack
  8. Closing In
  9. Anxiety Feels
  10. They Bite on You
  11. Bang
  12. Where Do We Go?
  13. A-Men