×

Recensie

Alternative

02 februari 2021

Goat Girl

On All Fours

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Rough Trade

On All Fours Goat Girl Alternative 4 Goat Girl – On All Fours Written in Music https://writteninmusic.com

Het Londense indiepop gezelschap Goat Girl klinkt op hun gelijknamige eersteling Goat Girl nog als een stelletje junks die zich aan de hand van speltherapie in een verslavingskliniek terug moeten vinden. De vertraagde slacker songs ademen verveling uit, maar dan wel met een behoorlijk hoog middelvinger in de lucht gehalte. Het viertal dames zijn een stelletje powervrouwen volgens het riot grrrl principe, onvoorspelbaar en bedreigend. Hierdoor plaatst men ze al snel in de feministische hoek, terwijl ze in principe gewoon hedendaagse rock and roll spelen, met daarin invloeden verwerkt die afkomstig uit de country, rockabilly, postpunk en grunge zijn.

Dat laatste komt sterk in de zang van Lottie Penlebury naar voren waarbij je de indruk krijgt dat Courtney Love is herrezen. Door het veelzijdige gebruik van echoënde backing vocals lijkt het net alsof ze met een nieuwe hedendaagse reïncarnatie van Hole aan de slag gaat. Een veelbelovend maar ook wel wat stuurloze plaat die nu door het stukken meer gestructureerde On All Fours opgevolgd wordt. Het viertal is van hun druggy sound afgekickt, heeft de stabiliteit gevonden en komt nu met een frisse opvolger.

Holly Mullineaux heeft ondertussen de in 2019 opgestapte bassist Naima Redina-Bock vervangen om door haar donkere postpunk partijen meer overtuigende kracht in de sound te stoppen. Dat drummer Rosy Jones veel sterker de kant van de avontuurlijke percussie opzoekt werkt hierbij zeker ook in het voordeel. Dit tweetal heeft elkaar gevonden en dat hoor je wel in de reggaeklanken van het gelikte Jazz (In the Supermarket) terug. Ook gitarist en mede vocalist Ellie Rose Davies presenteert zich meer down to earth wat zeker te maken heeft met de heftige persoonlijke situatie waar ze tijdens het afrondingsproces van On All Fours in verkeerd. Getroffen door de ziekte van Hodgkin sleept ze zichzelf door het vermoeiende slopende coronajaar 2020 heen.

De albumhoes laat een vredig luilekkerland zien; Welcome To The Pleasuredome. Als je de plaat openklapt is dit beeld in de hel verandert, met veel bloed, verderf en de aanblik van de dood. Als er dan ook nog eens met Pest afgetrapt wordt, is het duidelijk in wat voor een wereld we terecht komen. Rauwe Britpop riffjes en futuristische synths gooien de deuren open en gunnen je een blik in het zwaar aangetaste leven van Ellie Rose Davies, die zachte achtergrondvocalen gebruikt om haarzelf staande te houden. Een confronterende track die de ernst van het bestaan aangeeft. COVID-19 is niet de meest hoofdzakelijke plaag die haar teistert, maar wel eentje die haar gezondheid ernstig verzwakt. Een handvol aan pillen die in het verleden bij het feesten een prettig gevoel veroorzaken zijn vervangen door noodgedwongen pillen die als medicijnen de strijd met de woekerende kankercellen aangaan.

Het gitaargeweld staat niet meer op de voorgrond, maar wordt door warme eighties elektronica afgewisseld die prachtig bij de kenmerkende samenzang aansluiten welke ook op het debuut aanwezig is. Gelukkig blijft dit element behouden, want het voegt zoveel extra’s toe. Zeker op de positieve uitschieter Once Again, waar die harmonieën door de bas van Holly Mullineaux tot een absoluut hoogtepunt gedreven worden, iets wat ze later nogmaals dunnetjes in They Bite On You overdoen. Het accent is hier dus zoals ik al eerder aangeef naar de jaren tachtig verlegd. De blazers in P.T.S.TEA verwijzen naar eighties white soul.

Toch zegt dit nog bar weinig, want in het daarop volgende Sad Cowboy gooien ze er met gemak een flinke dosis aan mellow house doorheen. The Crack is puur, donkere seventies straatvechters punk uit de The Clash stal met het hedendaagse wantrouwen. De funky discopunk die in Closing In naar dezelfde periode memoreert, ligt weer meer in de lijn van Blondie, het gezelschap rondom Debbie Harry. Ook de dromerige synthesizers in Bang gaan naar de invloedrijke jaren zeventig terug.

On All Fours is te positief om van een verwerkingsplaat te spreken. Het geeft meer de onderlinge versterkte band tussen de vrouwelijke muzikanten aan. Een aangenaam zustergevoel van vier krachtvrouwen die bewijzen dat ze zich fier in een wereld met persoonlijk leed en maatschappelijke vragen overeind houden waar voorlopig nog geen passend antwoord op te vinden is.



  1. Pest
  2. Badibaba
  3. Jazz (In the Supermarket)
  4. Once Again
  5. P.T.S.TEA
  6. Sad Cowboy
  7. The Crack
  8. Closing In
  9. Anxiety Feels
  10. They Bite on You
  11. Bang
  12. Where Do We Go?
  13. A-Men