×

Recensie

Pop

28 december 2019

Girl Ray

Girl

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Moshi Moshi

Girl Girl Ray Pop 3 Girl Ray – Girl Written in Music https://writteninmusic.com

Het Londense Girl Ray heeft dat sprankelende van een verkoelend blikje frisdrank dat je in de zomer open maakt. De vrijgekomen bubbels die al zwemmend een vrij gekomen weg naar het oppervlakte vervolgen, om zich op te dringen aan het smaakgenot. Het heeft echter ook een wrangere bittere kleurloze nasmaak van limonade die de hele dag in de brandende zon heeft gestaan. Waar de prik ondertussen al uit verdwenen is en de zuurgraad toeneemt.

Girl is het misleidende vervolg op het luchtige Earl Grey. Wilden ze daar nog de nadruk richten op prachtige gitaar edelsteentjes waarbij de niet altijd zuivere zang ze vergeven is. Het had gewoon iets liefs en bereikbaars. Dat charmante van een tegen de volwassenheid aanlopende vriendinnengroep. Iets wat schuchter, iets wat verlegen, maar wel oprecht gemeend. Tienermeisjes slaapkamer romantiek, waarbij onder het genot van een kopje thee de intiemste geheimen gedeeld worden.

Poppy Hankin heeft een lekkere diepe zwoele stem. De teksten blijven hier echter op het niveau van middelbare school romantiek steken, maar dat geeft verder niks. De muzikale omlijsting is verder prima, Sophie Moss beantwoordt met haar diepe baspartijen de sensuele voordracht van de zangeres. Iris McConell laat echter net te vaak de drummachine het werk doen, terwijl ze haar luiheid ook zou kunnen omzetten in transparante levendige percussie. Al past die lazy uitstraling wel perfect op Girl. Teveel op de automatische piloot gespeeld belanden ze in het eerste gedeelte in het dal der vergetelheid.

Het is wachten tot aan prijsnummer Takes Time, waar het rappende gedeelte van PSwuave wel degelijk iets toe weet te voegen. Het lijkt dat hierdoor de boel flink wakker geschud wordt. Met het heerlijke trippende Friend Like That lukt het ze om deze stuwende lijn door te zetten. Het samenspel van flitsende discobeats en lang gerekte orgelklanken geven de zang nou net die impuls die in de openingstracks zo gemist wordt.

Het door Biscuit A R Harris gefloten Go To The Top weet het accent te verleggen naar de leefkuil retro popsound uit de jaren zeventig. Een tijdelijke opleving die een vervolg krijgt in de Reggae tonen van Beautiful. Ook in het afsluitende Like The Stars is het de fluitist die met de prachtige toevoeging de boel nog enigszins kan redden.

Ze hebben er niet goed aan gedaan om op het tweede wapenfeit Girl het allemaal zo drastisch om te gooien. De kille elektronische aanpak wil vaak wel goed uitvallen, hier veroorzaakt het alleen in het tweede stuk van de plaat wat impulsieve levenstekenen. Een tekort aan kunst en een overschot aan vliegwerk.



  1. Girl
  2. Show Me More
  3. Just Down the Hall
  4. Because
  5. Let It Go
  6. Takes Time
  7. Friend Like That
  8. Keep It Tight
  9. Go to the Top
  10. Beautiful
  11. Like the Stars