Recensie

02 september 2019

Gina Été

Oak Tree

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Lauter

Oak Tree Gina Été Alternative 4 Gina Été – Oak Tree Written in Music https://writteninmusic.com

Met haar niet geheel vlekkeloze Duitse accent weet de uit het Zwitserse Zürich afkomstige Gina Été veel indruk te maken. Haar tongval maakt van de EP Oak Tree een aangename wat cabareteske belevenis. Zo sterk zelfs dat de hedendaagse klanken wat aan de vergaande glorie van Berlijn doet denken. Het meertalige thuisland zorgt ervoor dat ze met gemak switcht ze tussen het Engels, Duits en Frans. Elke track vraagt om een andere eigenzinnige benadering, waardoor het alle kanten op springt. Door de compacte lengte van de plaat komt dit niet irritant over. Sterker nog, de veelzijdigheid heeft hier een uitgebalanceerde toevoegende waarde.

Vanaf de bezongen onvrede van een kleine eikenboom in het titelstuk Oak Tree, die verlangt naar een zonnige, treurloze omgeving weet ze de aandacht op te vragen. Logge trage percussie begeleid de gewortelde stappen van dit natuurverschijnsel in gepast tempo naar het Zuiden. Steeds meer valt de kilte van de track af, om plaats te maken voor dromerige klanken. De zon wil langzaam schijnen, al laat de dramatiek horen dat oude bomen niet verplant moeten worden, en vaak in korte tijd afsterven.

Het genoemde cabaret gevoel komt sterk terug in Mauern, wat heel duidelijk aan Donald Trump gericht is. De geplande muur tussen Mexico en de Verenigde Staten ligt uiteraard erg gevoelig in Europa. Hoe toepasselijk is het dat deze in het Duits gezongen track herinneringen oproept van een bruisend Berlijn van voor het verval. De boosheid in Gina’s stem wordt ondersteund door een in jazz gedoopte basgitaar en industriële gitaarlijnen die de afbreuk van brokken steen benadrukt. Als een sensueel katje laat ze de mogelijkheden van haar verbale bereik op je af sturen. Puur als overredingskracht, waarna gitaargeweld en een ritmisch tikkend klokwerk aankondigt dat het tijd is om in te grijpen.

Dan is de overgang naar het rustgevende Windmill wat vervreemdend. Dat het verhaal nog niet volledig verteld is, bewijst de remix aan het einde. Was de windmolen eerder op de plaat nog bestendigd tegen de klimaatsveranderingen, hier dreigt hij zijn wieken af te moeten staan aan het dreigende onweer. Im Rhy laat Gina gewichtsloos rond dwarrelen in een dromerig toekomstperspectief, waarbij ze het contact met de aarde dreigt kwijt te raken. Een realistische concluderende verslaglegging van een gevoelig persoon die verlangt naar een mooier bestaan. De wanhoop haalt het beste in haar stem naar boven. Philip Klawitter weet met zijn bas haar hierin perfect lijkt aan te voelen.

De slepende Franse zang van Appart Vide heeft een mooie opbouw naar een climax die de boel laat exploderen. Vooral de momenten dat Gina de hoogte in gaat zijn hemels. Deze taal laat haar met gemak vervolgens een stuk zwaarder en gepassioneerd klinken. Met de gewaagde spokende triphop van Hazel’s Hope weet ze nog de meeste indruk te maken. Als een desperate geestverschijning wacht ze op de terugkeer van haar man. Hiermee zou ze met gemak kunnen aanschuiven bij de Bristol scene uit de jaren negentig.

Gina Été kiest ervoor om zich voorzichtig aan het publiek te presenteren. Dat ze hiervoor de tijd genomen heeft, dwingt respect af. Vanaf 2014 sleutelt ze al aan songs, en dit is haar eerste publiek getoonde resultaat. Hopelijk gaat ze in het vervolg wat sneller te werk, en duurt het geen tien jaar voordat ze een volwaardige plaat af heeft. Wat zet ze zichzelf hiermee al voortreffelijk op de kaart.



  1. Oak Tree
  2. Mauern
  3. Windmill
  4. Im Rhy
  5. Appart Vide
  6. Hazel's Hope
  7. Windmill ( Remix)