×

Recensie

Alternative

01 november 2020

Fuzz

III

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: In the Red

III Fuzz Alternative 4.5 Fuzz – III Written in Music https://writteninmusic.com

Het Californische goudhaantje Ty Segall heeft uiteraard geen verdere introductie nodig. Als muzikale wonderkind is hij met zijn hippe retro indie sound alweer ruim tien jaar een van de boegbeelden in het muzikale landschap. Dit multi talent kun je probleemloos een instrument in zijn handen stoppen, hij weet zich overal wel mee te redden. Het mag duidelijk zijn dat hij de inspiratie in de jaren zeventig opzoekt. Het bezwerende Manipulator is een aangename mix van sentimentele teardropsongs, groovende rock, hypnotiserende stoner en een fikse overdosering aan vintage glamrock. Er valt niet te ontkennen dat Emotional Mugger in zijn diversiteit hier vrijwel niet van afwijkt, waardoor je bijna vergeet dat het eindresultaat weer van onaardse klasse is.

En toch staat dit nog vrij ver verwijdert van zijn Fuzz project. Wat moet het heerlijk zijn dat de meesterlijke stergitarist Charles Moothart de smerige gitaarriffs tevoorschijn tovert en hier de bandleider niet mee lastig valt, Chad Ubovich van Meatbodies de aarde opensplijt met zijn krachtige dreunende baspartijen en Ty Segall heerlijk heen mag klooien achter het drumstel. De gedroomde drie-eenheid van een supergroep, zoals er velen in de jaren zeventig zich presenteerden. Gitaar, bas en drum, de kracht bij acts als The Jimi Hendrix Experience en Cream.

Tijdens zijn destructieve door alcohol verdoofde tienerjaren krijgt Ty Segall de nalatenschap van een verhuist buurmeisje in handen. Een muziekverzameling waar hij al snel stuit op het baanbrekende werk van Black Sabbath, die aan de basis staat van de doom metal, de hardrock en later ook de grunge beweging en de woestijn stoner stroming.

Dit vormt toch wel de basis van Fuzz, waarbij hij zich laat inspireren door die eerste daadwerkelijke kennismaking met stevige rockmuziek. Na het debuut in 2013 waarbij nog Roland Cosio verantwoordelijk is voor de bas volgt twee jaar later de in de huidige setting opgenomen II. Door de volgeplande schema’s, de tijdsdruk en het vele touren is er pas in het optredens arme 2020 de mogelijkheid om aan het vervolg te werken.

De toevoegende kunstjes worden zoveel mogelijk geëlimineerd waardoor er sprake is van een nog puurder en energieker geheel, waarbij er niet meer met het gaspedaal gespeeld wordt, maar waar men de hele tijd voluit gaat. Geen ruimte meer voor melodieuze dromerige psychedelische passages met ouderwetse Britpop getinte samenzang. De kern ligt nu volledig bij die eerste invloed Black Sabbath, en de daaraan gekoppelde metal, hardrock, grunge en stoner, welke ik al eerder genoemd heb. Een mooi eerbetoon aan dat bevriende tienermeisje, die gemakkelijk de credits kan opeisen.

Fuzz is het door versterkers sadomasochistisch mishandelen van de gitaarsound, en deze al smekend tot een orgasme te laten komen. Het voorlopige hoogtepunt wordt bereikt in het gruwelijke III. Niet Misselijk straft Charles Moothart direct zijn instrument al af, waarna deze jankend als een dolle doorgedraaide hond van zich afbijt in Returning. De bloedstollende waas wordt vergezeld door meerstemmige zang en de muzikale landschapsvernietiging van de net zo strak opererende ritmesectie die geen enkele ruimte onbenut laat. Zo hoort er gespeeld te worden, met spraakmakend gesoleer in het duistere Nothing People en snoeiharde akkoorden in het macho Spit.

Grensverleggende psychedelica en pijnlijk gevoede zangpartijen maken van Time Collapse een hoogstandje, waarbij de felheid in de snijdende vocalen van Ty Segall afgewisseld worden met het opzwepend gefreak van een in optimale vorm verkerende frontman, die nogmaals benadrukt dat hij meer is dan een verdienstelijke gitarist. Man, wat weet hij die drumvellen aangenaam te raken. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar hij mag in een adem genoemd worden met de geweldenaren die als voorgangers uit de jaren zeventig hem hierin inspireerden. Zijn creepy stemgeluid in Mirror sluit aan bij de horrorelementen die grote voorbeelden als Alice Cooper en Ozzy Osbourne zo berucht maakten.

Close Your Eyes is qua productie eventjes een forse stap terug. Het lijkt wel alsof er een mok koffie over de mengpanelen is gevallen, die het geluid als zuur vergif heeft aangetast. Het zit niet helemaal goed in de mix, terwijl er aan het spel verder niks mankeert. Blues rules in het rockende Blind To Vines, die verder wat stagneert in zijn stroeve opbouw. Maar als het dan later volledig explodeert, valt wel weer alles op zijn plek. De indrukwekkende zeurende bas van Chad Ubovich staat aan de basis van het epische vol verrassingen gevulde eindstuk End Returning, die bijna thrashend van zich afslaat.

Het roept de maniakale duivelse kant van Steve Albini op, die als producer het mengpaneel bedwingt, maar ook tevens het uiterste daarvan vraagt. Zijn visie heeft in het verleden al zoveel moois opgeleverd, en ook deze ruwe ongepolijste plaat mag daar aan toegevoegd worden. Door het schoonheidsfoutje in Close Your Eyes en het wat ongemakkelijke Blind To Vines kan niet de volle mep uitgedeeld worden. En dan stuit je toch wel op het feit dat Steve Albini vooral op zijn best is als de sound smerig en guur moet klinken. Er valt voor Ty Segall en zijn bevriende duo nog zoveel winst te halen om voor het vervolg de hulp in te schakelen van een producer die zijn sporen in de jaren zeventig verdiend heeft, al zal dat nog een flinke zoektocht opleveren.



  1. Returning
  2. Nothing People
  3. Spit
  4. Time Collapse
  5. Mirror
  6. Close Your Eyes
  7. Blind To Vines
  8. End Returning