×

Recensie

Alternative

27 april 2021

Dropkick Murphys

Turn Up That Dial

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Born & Bred

Turn Up That Dial Dropkick Murphys Alternative 3.5 Dropkick Murphys – Turn Up That Dial Written in Music https://writteninmusic.com

Het is puur toeval dat het uit Boston afkomstige Dropkick Murphys gedurende het presidentschap van Donald Trump niet van zich laten horen. Al legt hij de eed twee weken na het verschijnen van 11 Short Stories of Pain & Glory af en komen de Iers-Amerikaanse Celtic folk punkers pas nu met hun opvolger. Turn Up That Dial mag gezien worden als een comeback, nadat zanger Ken Casey bijna knock-out ging en voortijdig de ring moet verlaten. Na een ernstig motorongeluk in 2018 ging hij met heftige werveltrauma’s onder het mes. Het gevoel in zijn vingers was totaal verdwenen waardoor hij tijdelijk genoodzaakt was om zonder basgitaar het podium te betreden.

Ondertussen is hij weer aardig hersteld, en mag de single Middle Finger op meerdere manieren opgevat worden. Een doeltreffende middelvinger naar de maatschappij. Maar ook ironisch gezien, alle kracht in zijn hand is weer terug. Dit feest vierende gezelschap heeft zijn eigen wat hardere humor, en daar past deze houding perfect tussen. Is er verder veel veranderd? Nee, want er valt gewoon bar weinig aan deze formule te verbeteren, en dat hoeft ook niet. Nog steeds zijn ze het hardere Amerikaanse antwoord op The Pogues, de felheid is in de loop der jaren ook bij Dropkick Murphys zeker niet afgenomen.

Met het titelnummer Turn Up That Dial wordt al gevraagd om het volume hoger te zetten. En terecht, dit is heerlijke old-school Dropkick Murphys. Een perfecte mix tussen punk en folk. De nostalgische terugblik aan de vroegere jeugdjaren krijgt vorm in het voor Dropkick Murphys begrippen sentimentele Queen of Suffolk County. Ook het meer folk georiënteerde H.B.D.M.F. draagt dit sfeertje. Uiteraard is de humor ook aanwezig in de punksong van het haat/liefde eerbetoon aan een van de twee frontmannen van The Clash in Mick Jones Nicked My Pudding.

Dit is de sound waarmee ze bekend werden en het zou een afbreuk aan hun roots zijn als ze dit verloochenen. De urgentie is uiteraard niet meer zo groot als vijfentwintig jaar geleden. Ze mogen dan wel nog steeds dit hardcore gevoel vanuit hun hart uitdragen. Het publiek is ook een kwart eeuw ouder geworden, en hebben waarschijnlijk voor een stuk conservatiever veiliger bestaan gekozen. Punk is niet dood of vergankelijk, maar wel duidelijk gericht aan de rebelse tienerjaren. Het nodigt in ieder geval nog steeds uit om de teksten keihard mee te schreeuwen, daar in die anthems ligt nog steeds hun kracht. Dat de muzikanten zelf ook op leeftijd raken en daardoor steeds vaker geconfronteerd worden met persoonlijke verliezen hoor je terug in het persoonlijke I Wish You Were Here, opgedragen aan de overleden vader van Al Barr

De al eerder op single verschenen folkrock song Smash Shit Up steekt er door die geweldige dominante baspartijen er fier bovenuit. Logisch dat deze een jaar geleden als aankondiging van Turn Up That Dial al gedropt werd. Maar om vervolgens nog ruim een jaar te wachten om de plaat publiekelijk los te laten? Daarvoor zijn de prima songs net te inwisselbaar. Een constante voortzetting van hun eerdere werk, en dat is stiekem ook wel weer fijn.



  1. Turn Up That Dial
  2. L-EE-B-O-Y
  3. Middle Finger
  4. Queen of Suffolk County
  5. Mick Jones Nicked My Pudding
  6. H.B.D.M.F.
  7. Good as Gold
  8. Smash Shit Up
  9. Chosen Few
  10. City by the Sea
  11. I Wish You Were Here