×

Recensie

Alternative

25 september 2020

Death Bells

New Signs of Life

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Dais

New Signs of Life Death Bells Alternative 3.5 Death Bells – New Signs of Life Written in Music https://writteninmusic.com

Vanuit hun middelbare schooltijd in Sydney smeden de jeugdvrienden Will Canning en Remy Veselis al op jonge leeftijd plannen om samen een new wave band te beginnen. Waarschijnlijk hebben ze ooit ergens een flinke doos beschimmeld jaren tachtig vinyl albums op de kop getikt, of op een druilerige zondagmiddag de platencollectie van hun ouders doorgespit. Het debuut Standing at the Edge of the World van het Australische Death Bells is namelijk in alles terug te herleiden naar de sound die zich veertig jaar geleden vanuit het Verenigde Koninkrijk als een zwartgrijze schaduw over de wereld verspreidde. Des te verwonderlijk is het dat dit Australische duo zich vervolgens in de Verenigde Staten vestigt en niet uitwijkt naar Europa.

Aan de andere kant is het ook wel begrijpelijk. Terwijl de hedendaagse postpunk scene steeds meer de keiharde maatschappij kritische kant van de punk opzoekt, blijft Death Bells hangen in die psychedelische druggy new wave romantiek. Daar zouden ze een buitenbeentje zijn, omdat op New Signs of Life veel sterker het dromerige verlangen naar de gloriedagen van de new wave centraal staat. Los Angeles mag alweer voor een langere periode gezien worden als ideale uitvalsbasis voor de retro postpunkbands. Het nachtleven daar staat open voor de liefhebbers van de duistere jaren tachtig muziek, waarbij de nadruk op de illustratieve sprookjesachtige sfeer ligt. Een ideale plek dus om de jacht op dolende zieltjes te vervolgen.

Zwaarmoedige gothic baspartijen doorkruizen met sprankelend gitaarspel de lichte typische Britse zeurderige klaagzang van Will Canning, die de basis vormt voor New Signs of Life. De troebele dreampop invloeden van het debuut zijn vervangen door een steviger geluid, maar ook nu halen ze de inspiratie nog steeds overduidelijk uit die navel starende sub scene. Het zijn allemaal prachtige schitterende doempareltjes, die met gemak veertig jaar terug in de tijd te herplaatsen zijn. Bij de sfeervolle benadering ligt de nadruk voor de afwisseling niet zozeer bij de synths, die sporadisch als waterige specerijen wat extra voedingsbodem toedienen, maar overduidelijk bij de pittige echoënde gitaarakkoorden en doordringend drumwerk. Het is een mooie tussenweg die de idealistische hoopvolle vooruitstrevendheid combineert met de starre deprimerende toekomst verwachtingen.

Toch veroorzaakt hier het conservatieve nostalgische tijdsbeeld ook de nodige armoede, omdat er weinig eigenheid en variatie toegevoegd wordt. Voor de vasthoudende oudere postpunker is het een overweldigend feest van herkenning, maar bij mij komt het net wat oubollig over. Toch stelt New Signs of Life nergens echt teleur, maar gaat Death Bells kopje onder door de veilige weg die ingeslagen wordt. Het is een luchtige kleurige cocktail van de grote helden die vooral begin jaren tachtig het alternatieve klimaat bepaalden, waarbij het verfrissende schijfje limoen ontbreekt.



  1. Heavenly Bodies
  2. Two Thousand and Twenty
  3. New Signs of Life
  4. Web of Love
  5. The Sun That Shines Forever
  6. A Different Kind of Happy
  7. Alison
  8. Sacred
  9. Shot Down (Falling)