Recensie

24 oktober 2019

De Marion

Down the Road of Mainstream I Saw You, Canzone

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Noja

Down the Road of Mainstream I Saw You, Canzone De Marion Electronic 3 De Marion – Down the Road of Mainstream I Saw You, Canzone Written in Music https://writteninmusic.com

Met een heerlijk gevoel van tegendraadsheid weet De Marion zich te onderscheiden van het suffige karakter van de nieuwe singer-songwriter generatie. Het veredelde solo project van Dario Serra schuurt en stuwt van alle kanten en gooit er de nodige experimenteerdrift tussen waarmee deze Italiaan een totaal eigen geluid laat horen. Nou ja, eigen? Door de inmenging van alleskunner Danilo Garro is het duidelijk een duo project. Hij volgt met zijn sferisch geklooi van afwijkende keyboardklanken en passende beats.

Hier staat een brok aan ervaring, beide muzikanten zijn al ruim twintig jaar actief in het wereldje. Vanuit Sicilië weet Danilo Garro met zijn collega rockers van Mashrooms al vier platen lang indruk te maken met een stevige instrumentale aanpak. Net zo chaotisch, maar met de volumeknop op een meer gangbare stand ingesteld laat Dario Serra van zich horen met zijn band Suzanne’Silver. Met dezelfde geboortegrond als basis, is het eenvoudig voor te stellen dat deze in elkaars vaarwater opererende groepen elkaar regelmatig treffen.

De Marion is wat minder dynamisch, het tweetal weet een ingetogener geluid neer te zetten. Met die afwijkende aanpak past Down the Road of Mainstream I Saw You, Canzone tussen de thuis knutsel projecten die zich vanaf de jaren negentig onder de noemer lo-fi rock aan de man gebracht werden. Zonder druk van buitenaf een beetje heen rommelen, waarbij kant en klaar songs worden afgewisseld met onaffe probeerseltjes. Er wordt hierdoor een ongedwongen sfeer geschept waarin alles mogelijk lijkt te zijn.

Er wordt soms zelfs te krampachtig geprobeerd om een anti-product te maken. Schijnbaar bewust zetten ze al vanaf het begin een rommelige sfeer neer. Het wekt de indruk dat ze in hoog tempo de studio aan het opruimen zijn, om er een nog onoverzichtelijke puinhoop van te maken. Als de druggy, slepende vocalen van Serra zijn werk hebben verricht worden er vervolgens freakende jams tussen gegooid om het energietempo weer omhoog te pushen.

Daarna volgen weer de nodige geluidscollages die op het ene moment verzachtend werken om vervolgens weer de irritatiegrens op te zoeken. Het eenvoudige pulserende ritme van Sun Distorted You krijgt een prima piano ondersteuning, maar blijft een evenwichtige voortkabbelend geheel. Pas als het overstuurd en vals gaat klinken gebeurd er wat, al werkt dit niet in zijn voordeel. Datzelfde lot ondergaan ook Gangbang Disco White waar de kinderachtige nekkende Fuck Me samplers horen te zijn om te shockeren, maar daar is in Anno 2019 wel wat meer voor nodig.

Niet alles werkt dus evengoed. Maar als het dan wel geslaagd is, dan is het wel verrekte lekker allemaal. Het in slow motion dans voortbewegende Sburramento Fulmineo in la Minore heeft krachtige blues als basis. Met fragmentarisch gitaarspel en gruizend, krakend jazzy slagwerk wordt hier een mooi uitgangspunt gevormd. De gestoordheid van deze verknipte muzikanten maakt het spannender en gedurfder, al wordt schijnbaar bewust ervoor gekozen om het niet af te ronden tot een nummer. De songopbouw is te complex en vervreemdend om van een echte track te spreken.

Het triphoppende Danny Boy is ritmisch beresterk, en ook hier is daar die blues weer welke ze als geen ander beheersen. Prachtige dromerige gitaar slaapliedjesakkoorden weten van Spoon een aangenaam soulvol hoogtepunt te maken. Toch lijkt de angst om iets moois neer te zetten te vaak leiden tot schrikbarende zelfvernedering. Grains roept met zijn door dreunende klankenerupties een migraine op. Waarom Wasted Time with Nonchalance met vals gitaarspel moet beginnen om vervolgens mooie orkestrale begeleiding te krijgen is mij niet duidelijk. Door dit breekbaar en zuiver op te bouwen zou het een prachtige afsluiter zijn.

Voor een beginnende band zou Down the Road of Mainstream I Saw You, Canzone een album zijn welke nog duidelijk in de oefenfase verkeerd. Deze ervaren teamspelers zouden meer in hun mars moeten hebben. Die overtuiging weten ze te weinig op te roepen, maar de momenten waarop ze dit doen, werken wel in het voordeel.



  1. Frown
  2. God Put a Blind Flange in His Path
  3. Sun Distorted You
  4. Sburramento Fulmineo in la Minore
  5. Danny Boy
  6. Matthew
  7. Spoon
  8. Grains
  9. Gibbous
  10. Gangbang Disco White
  11. Wasted Time with Nonchalance