×

Recensie

Pop

14 september 2020

Cults

Host

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Sinderlyn

Host Cults Pop 3 Cults – Host Written in Music https://writteninmusic.com

Het mag duidelijk zijn dat Madeline Follin en Brian Oblivion proberen om steeds verder van hun kenmerkende lichtvoetige indie dreampop sound af te drijven en de vernieuwing zoeken in een meer organische opbouw. En hoe bereiken ze dat punt? Precies, door gebruik te maken van echte instrumenten en uitgeschreven arrangementen die gericht zijn op een orkestrale aanpak. Het New Yorkse Cults, want daar hebben we het hier over, blijft zichzelf uitdagen door een bredere muzikale blik, maar of ze die overtuiging ook naar de luisteraar over kunnen brengen is hierbij de vraag. Host is het nieuwe hoofdstuk wat geopend mag worden, ondertussen alweer het vierde vanaf het naar de band genoemde debuut uit 2011.

Met de opende strijkers in Trials voldoen ze nog aan die verwachtingen, en ook in die ruimtelijke gitaaruithalen proef ik de vernieuwingsdrang. Het zijn voornamelijk de charmante perfecte zangpartijen van Madeline Follin die elk gevoel van diepgang filteren tot toegankelijke popdeuntjes. Het accent wordt zo nu en dan verder doorgetrokken naar de bombastische triphop van het door blazers aangescherpte 8th Avenue. Dit alles met een duidelijk lichtbruin sixties bubblegum randje, waardoor het net nog toegankelijk genoeg klinkt om invloed op de grote markt uit te oefenen. Het blijven brave melodietjes die de speelsheid van ouderwetse kinderliedjes koppelen aan de vintage treurnis van de postpunk. Op zich niks mis mee, als het maar werkt. En op dat punt zit nu juist die twijfel.

Soms pakt dat heel goed uit, zoals in het veelbelovende Shoulders to My Feet. Hierin komt duidelijk naar voren wat er bij Cults in het achterhoofd gebroed heeft. Het prachtige geschoolde pianotoetsen intro gaat over in ontwrichtende new wave romantiek. Ook die meerstemmigheid en overheersende basklanken in het brutale gemeende Spit You Out en de harde stompende shoegazer drumslagen in A Purgatory weten de nodige indruk te maken. Het is wachten tot de met bigbeats opgeleukte mysterieuze Like I Do en in de jungleritmes van Honest Love er die elektronische versnelling in gooit, en dat je tot de conclusie komt dat je juist die op synths gerichte duistere aanpak zo sterk gemist hebt. Hierin ligt toch wel de drive van de band, hoe goed ze het ook proberen om het anders aan te pakken.

Het blijft net te lang in die kunstmatige sentimentele hoek zitten, met het kitscherige veelkleurige kerstverlichting sfeertje, waar zelfs mijn oma zich voor zal schamen. De vintage zachtheid blijft als een ouderwetse grijsblauwe sigarettenwalm rokerig in het midden hangen. Je stapt een goed gevulde snoepwinkel binnen, en je ogen worden direct getrokken naar de schuimblokken van vroeger, die toen nog een dubbeltje per stuk kosten. Door dat nostalgische moment gaat de aandacht niet meer uit naar al die onbekende moderne smaken, maar blijft de hang naar het vertrouwde overheersen. Host is hierdoor een plaat geworden die perfect in het verwachtingspatroon van Cults past, maar niet (om in dreampop termen te eindigen) de gehoopte droomplaat is geworden.



  1. Trials
  2. 8th Avenue
  3. Spit You Out
  4. A Low
  5. No Risk
  6. Working It Over
  7. A Purgatory
  8. Like I Do
  9. Masquerading
  10. Honest Love
  11. Shoulders to My Feet
  12. Monolithic