×

Recensie

Alternative

26 januari 2021

Clap Your Hands Say Yeah

New Fragility

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Clap Your Hands Say Yeah

New Fragility Clap Your Hands Say Yeah Alternative 3.5 Clap Your Hands Say Yeah – New Fragility Written in Music https://writteninmusic.com

Het is de zomer van 2005 als Alec Ounsworth de wereld kennis laat maken met de in de postpunk gewortelde indie rocksound van Clap Your Hands Say Yeah. Een belangrijke rol is hierbij weggelegd voor Tyler Sargent, die er met zijn baspartijen een sfeervol duister randje overheen gooit. Toch is het de emotionele neurotische studentikoze zang van Alec Ounsworth die de grootste rol in het geheel vormt.

Na het veelbelovende gelijknamige debuut Clap Your Hands Say Yeah uit 2005 wil het de Amerikanen niet lukken om hiervan te profiteren op Some Loud Thunder. De opvolger is stukken ongecontroleerder en ronduit rommelig. Ondanks dat het psychedelische Hysterical wel veel meer teruggrijpt naar hun beginsound, is drummer Sean Greenhalgh buiten de vocalist op het zwaar elektronische Only Run nog de enige van de oudgedienden die Alec Ounsworth bijstaat. Vanaf The Tourist is Clap Your Hands Say Yeah een eenmansproject geworden. Logisch dus dat hij hier veel sterker de kant van folky singer-songwriter opzoekt, al blijft die link met de synthpop zeker wel aanwezig.

Door het beperkte contact is men grotendeels op zichzelf aangewezen, en toevallig komt dit geheel overheen met de eenzame geïsoleerde situatie waarin Alec Ounsworth op dit moment in verkeert. Een perfecte soundtrack voor het (hopelijke) overgangsjaar 2020. De kwetsbare naakte mensheid en kinderlijke onschuld die zo treffend vormgegeven wordt op de albumhoes, staan centraal op New Fragility. Je moet het maar durven om je zo breekbaar op te stellen. Zeker in een maatschappij waarbij iedereen maar probleemloos een mening mag verkondigen op de sociale media.

De afwachtende houding in Hesitating Nation is passend in het beeld dat door de onzekere toekomst uitgedragen wordt. Bibberende zangpartijen van een klein gehouden vocalist, die zich al jammerend en broos door de track heen werkt. De strijdbare gitaren gooien er de nodige jaren tachtig nostalgie overheen en dragen de vocalist naar een hoopvol einde toe. En daar ligt toch wel de kracht van de plaat. Op de momenten dat de zanger dreigt te verzuipen in zijn verdriet is daar de huilende mondharmonica in het tot tranen ontroerende Dee, Forgiven en de treurende bluesfolk van Where They Perform Miracles die het als een overkoepelende eenheid van hem overneemt.

Het verraderlijke Thousand Oaks is opgedragen aan de gelijknamige Californische stad welke jarenlang wordt uitgeroepen tot een van de meest veilige plaatsen in de Verenigde Staten, totdat de bevolking daar eind 2018 wordt opgeschrikt door een gruwelijke moordpartij waarbij dertien mensen komen te overlijden. De angst dat uiteindelijk alle vormen van geborgenheid en de garantie van De Amerikaanse Droom aan flarden geschoten kan worden, komt thematisch sterk naar voren en ettert als een pijnlijke schotwond door de plaat heen.

New Fragility is een sentimentele therapeutische brainwashing waar de vocalist zoekende is naar dat ultieme rustmoment welke gevonden wordt bij de orkestrale omlijsting van Innocent Weight. Wel jammer dat Alec Ounsworth zijn handelsmerk tot het uiterste uitbeent en te vaak met de onzuiverheden in zijn stem de irritatiegrens weet op te roepen. Hij zwalkt er een tikkeltje ongeloofwaardig bijna spookachtig als een geestverschijning doorheen. Zijn muzikaliteit maakt echter veel goed, en met zijn instrumentatie bewijst Alec Ounsworth nogmaals dat hij geen ondersteunende band nodig heeft. Daarin is hij ruimschoots geslaagd.



  1. Hesitating Nation
  2. Thousand Oaks
  3. Dee, Forgiven
  4. New Fragility
  5. Innocent Weight
  6. Mirror Song
  7. Cyhsy, 2005
  8. Where They Perform Miracles
  9. Went Looking for Trouble
  10. If I Were More Like Jesus