×

Recensie

Rock

04 oktober 2021

Chubby and the Gang

The Mutt's Nuts

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Partisan

The Mutt's Nuts Chubby and the Gang Rock 3.5 Chubby and the Gang – The Mutt’s Nuts Written in Music https://writteninmusic.com

Het agressieve uit West Londen afkomstige punkgezelschap Chubby and the Gang is heerlijk radicaal links en trapt flink tegen de gevestigde orde aan. Charlie “Chubby” Manning-Walker is amper vijftien jaar oud als hij al in de hardcore punkscene terecht komt en de straten onveilig maakt. Zijn naam gaat al snel de ronde in het wereldje en hij verbreedt zijn netwerk door zich aan te sluiten bij het Liverpoolse straight edge gezelschap Violent Reaction waar hij bevriend raakte met Tom Hardwick. Dit tweetal staat aan de basis van Chubby and the Gang, en kaapt de overige leden weg bij Londense gelijkgezinden als Arms Race, Vile Spirit en Gutter Knife.

Als vorig jaar debuutplaat Speed Kills verschijnt is de dertiger Chubby al een geroutineerde oudgediende met de onvrede van een jeugdige relschopper. Nog steeds weigert hij om zichzelf te laten etiketteren volgens de maatschappelijke normen en waarden en spuwt hij zijn kritische teksten vol gal, slijm en bloed de wereld in. The Mutt’s Nuts is geen geromantiseerde bewieroking van de harde anarchistische krakersbeweging uit eind jaren zeventig, maar een bewuste voortzetting hiervan. Punk is nooit dood geweest, hooguit de mond gesnoerd. Vanuit de ondergrondse groepering worden pamfletten niet zozeer meer gebruikt als propaganda, maar worden de teksten netjes afgedrukt in de bijbehorende lay-out van de albums.

Titeltrack The Mutt’s Nuts is een strijdbaar anthem, het visitekaartje waarmee ze zichzelf voor de tweede keer volgens de pure grondbeginselen introduceren. De verkorte cursus zelfredzaamheid It’s Me Who’ll Pay hakt hier als een muzikale overlevingskit heerlijk op in. Toch laten ze een duidelijke verbreding van hun sound toe. Coming Up Tough is een regelrechte afslachting van Pulps klassieker Disco 2000, die hier vakkundig als verse bereide lappen vlees in verwerkt is. Gevaarlijk, omdat Chubby and the Gang daardoor ook die lopende band richting de gehaktmolen bewandeld om te verdwijnen in de commerciële brei aan massaproductie.

Door de gemotoriseerde straatduivels wordt er gesproken over de dreigende leegstand in de grote steden. Vluchtgedrag en de onvermijdelijke terugkeer naar het vertrouwde. De zinloze destructieve kant van het leven en correcte radiostations die het vertikken om die opruiende stem van de jongere arbeidersklasse te draaien (I Hate the Radio). Chaos ingekapseld als een onbestaanbaar gegeven, onderdrukt door de alles bepalende hogere macht. De verharde rol van de politie met Londen als de 51e staat van de Verenigde Staten. En Chubby and the Gang doet er zelf gewoon aan mee, door de primitieve Britse No Future kant te mengen met de melodieuze Amerikaanse bastaardkinderen die in de jaren negentig het begrip rock aan de punk koppelden.

Chubby and the Gang onderscheidt zichzelf door solerende wah-wah hardrockpassages in Pressure, een verbroederingsballad als de sentimentele country heimweesong Take Me Home to London, het bluesy intro van Lightning Don’t Strike Twice en de swinging boogiewoogie piano en sprekende mondharmonica in Life on the Bayou. Het loodzware White Rags doet daar nog een graf delvende schep bovenop. Met het gewaagde gevalletje hartenbreker tranentrekker Life’s Lemons verspelen ze zelfs hun geloofwaardigheid. Dat soort ongein en uncoolness hebben ze echt niet nodig. Tja, teveel lijm snuiven is slecht voor de hersencellen. Ze spelen een gevaarlijk Risk spelletje, erg gevaarlijk zelfs.



  1. The Mutt’s Nuts
  2. It’s Me Who’ll Pay
  3. Coming Up Tough
  4. On the Meter
  5. Beat That Drum
  6. Pressure
  7. Take Me Home to London
  8. Life on the Bayou
  9. White Rags
  10. Overachiever
  11. Someone’s Gunna Die
  12. Getting Beat Again (Eppu Normaali)
  13. Life’s Lemons
  14. Lightning Don’t Strike Twice
  15. I Hate the Radio