×

Recensie

Rock

06 januari 2021

Bright Eyes

Down in the Weeds, Where the World Once Was

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Dead Oceans

Down in the Weeds, Where the World Once Was Bright Eyes Rock 4 Bright Eyes – Down in the Weeds, Where the World Once Was Written in Music https://writteninmusic.com

Het is 2011 als Bright Eyes besluit om een tijdelijke adempauze in te lassen. Conor Oberst blijft zeer productief, en brengt onder zijn eigen naam verschillende soloplaten uit. Gitarist Mike Mogis is op Ruminations aanwezig, maar verbreed zijn werkveld door als gastartiest zijn bijdrages te leveren bij verschillende bevriende bands. Ook Nate Walcott vervult zijn rol als pianist op platen van frontman Conor Oberst (One of My Kind en Upside Down Mountain) en richt zich vervolgens voornamelijk op filmscores met hier en daar een uitstapje bij gevestigde namen als Beck en U2.

Als Conor Obest met Phoebe Bridgers in 2019 het prachtige tweestemmige geslaagde samenwerkingsverband Better Oblivion Community Center uitbrengt lijkt het er ondertussen op dat Bright Eyes definitief passé is. Een mooie voedzame periode welke een negental volwaardige albums heeft opgeleverd. Dan komt in januari 2020 opeens via Instagram het bericht naar buiten dat er later dat jaar een nieuwe Bright Eyes plaat te verwachten valt. Een aangename verrassing waar vrijwel niemand op gerekend heeft.

Down in the Weeds, Where the World Once is geen logisch vervolg op The People’s Key, en dat is eigenlijk ook wel prima zo. Ondanks dat die plaat nog wel degelijk vol staat met lekkere stevige gejaagde indiesongs, en waarbij de beladen pianoballad Ladder Song zelfs tot hun beste werk gerekend mag worden, is hier de rek er echt wel uit. Helaas geen Phoebe Bridgers op Down in the Weeds, Where the World Once, maar wel bijdrages van de door Conor Oberst ontdekte singer-songwriter Miwi La Lupa, voormalige gastvocalist Andy LeMaster, en de veelzijdige zangeressen Susan Sanchez en Jesca Hoop.

Bij de overige namen springen vooral die van Macey Taylor, het voormalige bandlid van de Conor Oberst And The Mystic Valley Band en Flea eruit. Die laatste is door Nate Walcott geïntroduceerd, een vruchtbare werkrelatie die overgehouden is van het als pianist meetouren met Red Hot Chili Peppers. Als dan vervolgens ook nog de van Queens Of The Stone Age afkomstige hakmachine Jon Theodore achter het drumstel plaatst neemt, kan er eigenlijk niks meer fout gaan.

Pageturners Rag bouwt zich op rondom flarden gesprekscollages waarbij er geput wordt uit privé opnames waar ook zijn Mexicaans sprekende ex-vrouw Corina Figueroa Escamilla en moeder Nancy Oberst een rol in vervullen. De sfeer is charleston jazzy gedreven door jaren vijftig blazers en rokerig kroegpianospel.

Dat beeld wordt vastgehouden in het vergeelde fotoalbum nummer Just Once in the World. Het is overduidelijk een verslag van het dramatische zwarte dagboek van de zanger, die juist zijn oude maatjes nodig heeft om het verleden een plek te geven. Want een ding mag duidelijk zijn, Bright Eyes speelt daar een gigantische grote rol in. Het is een mooi gegeven dat er nieuw leven in de band gepompt wordt, maar het is in principe voornamelijk een persoonlijke verwerkingsalbum van Conor Oberst.

Dance and Sing dwaalt ergens tussen een high school musical en een seventies rockopera in, en roept direct die nostalgische drang naar het verleden op. Een gelukkige tijd zonder corona (welke indirect wel terugkomt in het heerlijk rockende Calais to Dover), met een gelukkig huwelijk en voor het vroegtijdige overlijden van Conors broer Matt Oberst. Het strijkorkest zorgt voor de denkbeeldige vintage papieren slingers die met elke feestelijke gelegenheid vanuit een muffe doos op zolder tevoorschijn getoverd worden.

De lichte synthpop akkoorden en helder gelikt gitaarspel maken van Mariana Trench een eighties new wave track, waarbij die hang naar de zorgeloze kinderjaren van Matt en Conor centraal staan. Ondanks dat het tekstueel over de kapitalistische uitbuiting van de natuur gaat, zit er ook genoeg jeugdige idealistische rebellie in verborgen. De grootse aanpak camoufleert het verdriet, maar neemt de pijn niet weg.

Het aangetaste geweten van de frontman vind zijn vorm als oude gebroken man in het naargeestige One and Done, waarbij de treurnis ingekapseld wordt door schreeuwerige bombast in de hulpeloze vocale uithalen die in echo’s dreigen te verdrinken. Datzelfde geweten komt terug als de geestverschijning van Matt Oberst in Tilt-A-Whirl waar de hunkerende broederliefde voor Matt Oberst en zijn dagelijkse gemis zeer sterk op de voorgrond treden.

Dat zijn relatie met Corina Figueroa Escamilla een op springen staande blok dynamiet was blijkt wel uit de vreselijke verwensingen in Pan and Broom en de relationele onderhuidse stiltes in Stairwell Song welke met verbitterende blazers en ingehouden pianospel zijn vorm krijgt. Dat de volgende stap zich richt op het aangaan van nieuwe relaties, puur om de eenzaamheid te ontvluchten en het kluizenaarsbestaan te vermijden komt hard binnen op Persona Non Grata.

Een vogelvrij verklaring, een schietschijf, maar dus ook een wanhopige gelukszoeker die zijn verdriet letterlijk verdrinkt, dan wel verdringt in het prairiesong duet To Death’s Heart (In Three Parts), waar Jesca Hoop de vrouwelijke kant toelicht. Het afsluitende sentimentele, kwijlende Comet Song is typisch Amerikaans, met de kracht van God komt alles wel weer goed. Och ja, we nemen het met een korreltje zout erbij maar voor lief, het feelgood waardig afronden hoort er ook wel bij.

Bright Eyes klinkt op Down in the Weeds, Where the World Once oud, uitgeblust en afgeleefd, maar zeker niet inspiratieloos. Het gospelkoor in Forced Convalescence heeft zelfs iets hoopgevends. Of dit daadwerkelijk een nieuw hoofdstuk van de band is daar blijf ik maar over twijfelen. Het voelt nog steeds meer als een zware soloplaat van Conor Oberst, die voor hem een therapeutische werking heeft. Misschien moet ik dit beeld maar gewoon loslaten, het is een fijne vervolgstap welke niet geëtiketteerd of gedefinieerd dient te worden.



  1. Pageturners Rag
  2. Dance and Sing
  3. Just Once in the World
  4. Mariana Trench
  5. One and Done
  6. Pan and Broom
  7. Stairwell Song
  8. Persona Non Grata
  9. Tilt-A-Whirl
  10. Hot Car in the Sun
  11. Forced Convalescence
  12. To Death's Heart (In Three Parts)
  13. Calais to Dover
  14. Comet Song