Recensie

26 september 2019

Borka Balogh

Borka Balogh

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht in eigen beheer

Borka Balogh Borka Balogh Pop 4 Borka Balogh – Borka Balogh Written in Music https://writteninmusic.com

We mogen er trots op zijn om een heerlijk stukje Hongaars cultureel erfgoed in bezit te hebben. Nee, ik heb het niet over een abstract kunstwerk of een stijlvol stilleven op doek. Borka Balogh heeft haar moederland verlaten en zich al een tijdje gevestigd in Amsterdam. Ondanks dat de nummers allemaal in het Engels gezongen worden, verraad de tongval wel haar roots. Het is triest dat zo’n groot talent door middel van crowdfunding haar debuutalbum gefinancierd krijgt. Anderzijds is dit voor artiesten vaak wel de beste mogelijkheid om zich aan het publiek te presenteren. Terecht dat ze voldaan de tracks op haar plaat presenteert als tien prachtige bloemen. Vergeten donker hardnekkig onkruid, welke net zoveel bestaansrecht hebben als de netjes gekochte aankopen.

Elk gewas staat symbool voor een emotie of een gevoel. De wanhopige paardenbloem, wachtend om uiteen geblazen te worden, een depressieve plantje met geknakte stengel, het vreemde geval met haar verschillende uitlopen, en ga zo maar door. Mooi dat ze zich op deze manier identificeert met de nummers, voor mij is het een doordachte bloemlezing die je meeneemt naar verschillende stromingen die van invloed zijn geweest op het geslaagde resultaat. Borka beschouwt het zelf als een donkere beleving, maar daarmee doet ze zichzelf tekort. Het is juist een veelkleurige doorzichtig transparant geheel geworden.

Dromerige hemelse postpunk van Gone wordt ondersteund door een klassiek vleugje krautrock. De folky traditionele zang van Balogh krijgt nog hulp van rockend gitaarwerk en door dreunende percussie. Door haar aangehaalde zwartgalligheid laat van zich horen op het melancholische Nostalgia. Met klagende treurzang weet ze een indrukwekkend beklemmend gevoel op te roepen. Mooi dat ze zich zo breekbaar en kwetsbaar opstelt. Hoe gewaagd is het om direct al je troefkaarten op tafel te leggen. Beter dan dit zal het niet worden, neemt niet weg dat het een zeer geslaagd debuut te noemen is.

Dat ze zich onderverdeeld in de singer-songwriter hoek hoor je terug in het verhalende wijze karakter van de rest van haar titelloze eersteling. Minimale akoestische akkoorden worden met gemak afgewisseld met krachtig gitaarwerk. Sombere elektronica krijgt evenwicht door statische pianotoetsen. Verdwaald in opgekropte emoties dwingt ze je af om mee te gaan in haar verlangen naar het afgesloten verleden. Heimwee is het kernwoord welke steeds maar zich in mijn gedachte opdringt.

Vol passie en overgave wordt over haar grootvader gezongen in het spookachtige Grandpa’s Song. Het gemis van zijn harde levenservaringen als een eenzame uitstervende klaproos die langzaamaan vervaagd. Ook in Hollow vraagt ze veel van haar openheid en laat ze haar zang met hoge tonen domineren.

Borka Balogh is talenvol genoeg, en verdient het niet om te bedelen voor een bijdrage om een volgende plaat te bekostigen. Hopelijk wordt er door een platenmaatschappij haar die kans gegund om met productieve steun en vertrouwen daar in het vervolg mee aan de slag te gaan. De liefde die ze in haar muziek legt betaald zich wel terug.



  1. Gone
  2. Nostalgia
  3. Trust Me
  4. Unsaid Words
  5. Savior Needed
  6. 606
  7. Grandpa's Song
  8. Hollow
  9. Kill
  10. Odd One Out