×

Recensie

Rock

20 januari 2022

Blaudzun

Lonely City Exit Wounds

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: V2

Lonely City Exit Wounds Blaudzun Rock 4.5 Blaudzun – Lonely City Exit Wounds Written in Music https://writteninmusic.com

Eigenlijk geven de twee bekendste Blaudzun nummers zijn karakter het beste weer. De grimmige titeltrack van Promises of No Man’s Land laat die aardedonkere deprimerende kant van hem horen. De innerlijke strijd om zijn eigen grenzen te verleggen, een buitenstaander die zich amper in zijn eigen land staande houdt. Johannes Sigmond voelt zich het meeste op het gemak als hij met zijn wielrenfiets de wijde wereld in trekt, of individualistisch zijn gevoelens in de muziek kan uiten. Twee uitersten, beiden te herleiden tot vluchtgedrag. Het manische uptempo Elephants is een kronkelige weg door de onnavolgbare gedachtegang van Blaudzun, al vallen de afgeschaafde puzzelstukjes steeds meer op hun plek. Geïsoleerd van de buitenwereld kun je de eigen fantasierijke omgeving creëren waarin alles mogelijk is.

En dan breekt de voorlente van 2020 aan, en klopt de afzondering aan de deur en eist deze slopend het leefmilieu op. Oké, je mag dan wel naar buiten, maar elke menselijke aanraking moet vermeden worden. Het besef dat de gedeelde eenzaamheid niet meer publiekelijk geuit wordt, breekt uiteindelijk op. Juist nu is er zoveel behoefte aan de melancholische troost die Blaudzun biedt. Lonely City Exit Wounds is de verslaglegging van de wederopstanding. De bloedende littekens hebben een verhullend beschermlaagje gekregen, waaronder de verborgen pijn nog steeds voelbaar is, maar minder prominent op de voorgrond treedt.

Lonely City Exit Wounds is een realistische zelf identificerende plaat geworden. Het gemis van de culturele sector is absoluut merkbaar, toch laat Blaudzun zich tevens beïnvloeden door zijn dagelijkse leven waar de rol als muzikant regelmatig bijzaak is. De vreugde van het persoonlijke psychedelische liefdesliedje Wide Open, maar ook die nachtelijke twijfel in het door het vrouwelijk evenbeeld naar zich toe trekkende Dontfuckitup. Boosheid die het opgelegde End Times Kissing in the Daytimer contactverbod in een steeds onpersoonlijker wordende zelfzuchtige maatschappij oproept. Juist deze primaire intimiteit is de eerste levensbehoefte die zo gemist wordt. NY-Rio-Berlin, overal heerst exact dezelfde wanhoop. Het evenbeeld in de spiegel is een fragiele schim die glimlachend de schijn ophoudt.

Van totaal andere orde is het meer dan ontroerende al reeds eerder verschenen Real Hero, handelend over de oneerlijke strijd welke een bevriend gezin aangaat als hun zoontje na een ziekbed op vierjarige leeftijd komt te overlijden. Blaudzun heeft een dapper sterk eerbetoon gemaakt, welke hij met goedkeuring van de ouders in april 2021 uitbrengt. Wat hierbij opvalt is dat Blaudzun zijn kenmerkende geladen emotionele snik naar de achtergrond verdrongen heeft, en zichzelf krachtiger dan ooit presenteert. Prachtig.

Het grillige titelnummer Lonely City Exit Wounds heeft een spookachtige ondertoon, versterkt door de koude zwarte rouwrand omlijsting, waarachter de leegte van een donker muzikaal schilderij zich schuilhoudt. Verborgen in de schaduwen van het in stilte vastlopende bestaan, waar een dromerige Blaudzun zijn nachtmerries blootgeeft. Stevig herpakt hij zichzelf in het naar vrijheid verlangende Closer, memorerende naar ouderwetse heerlijke autoritjes, met bevriende collega’s die hem vanuit de radio begroeten. Dichtbij in gelijkgezinde gedachtes, even ver verwijdert van de poppodiums. In drie minuten tijd laat de zanger horen waar zijn verbale bereik ligt door hoge kopstem af te wisselen met zwaardere breekbare dieptes.

Kort na de hoopvolle opleving in de prille zomer valt vervolgens definitief het doek voor de festivals. Running to Meet the Sundown, de zwarte zaterdag van de extreme leegte, de paradox van de normaal zo gevulde autowegen. Jettison pompt de opgespaarde workout energie naar buiten. Er openbaren zich hemelse zonnestralen die zich klaarmaken voor een betere toekomst, troost is vervangen door hoop met verlossing als ultiem doel. Nog steeds is daar die happende gitaar welke als een dreigende donderwolk al wakend het overzicht houdt, de barstende scheuren van het bestaan laten genoeg doserend licht door. De natuurbeleving is anders nu de flora zich in alle rust kan ontwikkelen. Het met treurende blazers omgeven Save Me is de zintuigelijke waarneming die deze hernieuwde kennismaking met de opbloeiende schoonheid deelt en welke zich voortzet in de onzekere lentemaanden May en June. Twee beeldende meisjesnamen die het maagdelijke schoon koppelen aan de symbolische overlevingsdrang van Moeder Aarde, de vrouw in haar oervorm.

Na het kosmische drieluik Jupiter is Blaudzun op zijn meest persoonlijke plaat Lonely City Exit Wounds geaard. De opzet om de songs met een korte stedentrip te presenteren wordt door het vernietigende cultuurbeleid nog eventjes op een zijspoor gezet. De gevraagde stadspoëten om deze intieme avonden in te luiden moeten tevens nog even geduld hebben. Wat is het toch een mooi voornemen om de twaalf albumtracks te koppelen aan twaalf lofdichten die de bezoekende plaatsen in het zonnetje zetten en de grauwheid laat verbleken. Blaudzun is er in ieder geval klaar voor.



  1. Lonely City Exit Wounds
  2. Closer
  3. Jettison
  4. Save Me
  5. Real Hero
  6. Running to Meet the Sundown
  7. Wide Open
  8. Dontfuckitup
  9. May
  10. June
  11. End Times Kissing in the Daytimer
  12. NY-Rio-Berlin