×

Recensie

10 augustus 2019

Blanck Mass – Animated Violence

Animated Violence Mild

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Sacred Bones

Animated Violence Mild Blanck Mass Electronic 4 Blanck Mass – Animated Violence Mild Written in Music https://writteninmusic.com

Onvrede is een creatieve voedingsbron voor veel kunstenaars. De frustraties die het oproept worden omgezet in een doelgericht proces. Zo vormt dit ook de katalysator voor het heftige nieuwe project van Benjamin John Power. Als Fuck Buttons maakte hij samen met Andrew Hung al een aantal geweldige platen voordat hij in 2001 Blanck Mass opzette. De wereld hoorde een jaar later tijdens de Olympische Spelen in Londen de track Sundowner waar The London Symphony Orchestra deze bijna onherkenbaar verwerkte in de openingsceremonie. Speciaal voor Record Store Day gooit hij Violence van Editors in de mix, invloeden die ook terug te horen zijn op het vierde Blanck Mass album Animated Violence Mild.

Na een rommelig Intro overweldigd Benjamin John Power met zware industriële aanslagen die ergens vanuit de progrock basis overgaan in demonische black metal achtige zang. Dead Drop overrompelt en gooit alle gefrustreerde energie er uit. Teleurgesteld in het persoonlijke leven en de alles verslindende consumptiemaatschappij spuugt Blanck Mass direct al zijn boosheid over ons heen.

Totaal verdoofd vervolgt hij zijn lijdensweg in het stuiterende en stukken toegankelijkere House vs. House. De duisternis barst open als de lichtere dance invloeden passeren. Door het universele karakter komt hij direct tot de kern van zijn boodschap. Een track die is opgesteld als een alles bereikend massaproduct. Het vermogen om een breder publiek te bereiken, iets waar de producer juist zo argwanend en met afschuw zijn onmin over uit. Hoe tegenstrijdig is dit als je weet dat hij zijn naam heeft geëtiketteerd aan de grootste sportgebeurtenis van de wereld. Het euforische karakter roept herinneringen op aan de hoogtijdagen van populaire dance acts die in de jaren negentig de festivalgronden domineerden.

Met de Eurohouse van Hush Money bevinden we ons op het vlak van foute Duitse jaren tachtig kitsch. Perfect passend in het thema door het beeld van zure regen, haarlak en fluoriderende producten die het milieu aantasten. In die lijn dendert Love Is a Parasite door, al is het juist door de ingehouden passages dynamischer. Op het moment dat de eenzijdigheid op de loer ligt wordt halverwege de dreampop opgezocht. Tegen het einde is daar gelukkig weer dat verziekende duiveltje die vocaal de nodige dreigende zinnen uitbraakt. Met het theatrale Creature / West Fuqua blijven de invloeden van de doemrock aanwezig. Verzachtende harpklanken geven het een aangenaam futuristisch sfeertje mee, waardoor er plotseling ruimte is vrijgekomen voor een meer new age benadering.

De meer experimentele tapeloops van No Dice zet Blanck Mass het project voort in de industriële hoek, al is het net wat luchtiger van toon. Met de heftige finale Wings of Hate sluit het af als een militante Electric Body Music track. De grimmigheid benadrukt nog eenmaal de gedachte achter Animated Violence Mild; een postmodernistische filosofie die zich als een aanklacht tegen de onrechtvaardige machtspositie van de megaconcerns richt. De vergiftigende appel op de hoes staat centraal voor al dat mooie wat de natuur bied, en de mensheid die deze vernietigd.



  1. Intro
  2. Death Drop
  3. House Vs. House
  4. Hush Money
  5. Love Is A Parasite
  6. Creature / West Fuqua
  7. No Dice
  8. Wings Of Hate