×

Recensie

Pop

28 maart 2021

Ben Howard

Collections from the Whiteout

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Island

Collections from the Whiteout Ben Howard Pop 3.5 Ben Howard – Collections from the Whiteout Written in Music https://writteninmusic.com

Als Ben Howard in 2011 na een paar veelbelovende EP’s zijn debuutplaat Every Kingdom uitbrengt, ligt de wereld ademloos aan zijn voeten. Hij behoort tot die exclusieve groep singer-songwriters die folk weet te combineren met een perfect popklimaatgevoel. Dit weet hij treffend te continueren met I Forget Where We Were, waar de uptempo kampvuur songs al vervangen zijn voor een gigantisch speelveld aan donkere indie landschap beschilderingen met hier en daar de nodige eighties wave en Americana invloeden, waarmee hij toch ook die aandacht weet te trekken bij de serieuzere muziekliefhebber.

Na deze geweldige startpositie kiest Ben Howard voor het nog beter uitgebalanceerde Noonday Dream. Wegzwevend om heerlijke sobere jaren zeventig klanken en tekstueel nog sterker aanleunende tegen de grote popdichters. Zelfs deze nieuwe invalshoek neemt niet weg dat hij voor eeuwig vervloekt is om prachtige albums af te leveren. Een talent waar hij maar mee heeft te dealen hoe hij zichzelf ook tentoonstelt. Een lastige positie, zeker als men verwacht dat je elke drie jaar de volgende geplande meesterzet plaatst.

Collections from the Whiteout loopt echter het gevaar dat deze ten ondergaat aan een veelvoud aan nieuwe elektronische snufjes en trucjes. De goocheldoos puilt uit en er ontstaan zichtbare scheuren en een pompeus opgeblazen gevoel doordat het net allemaal te vol is. Follies Fixture verzuipt in nerveuze geluidsmigraine, bonkende beats en retro disco, waarbij de verzachtende stem van Ben Howard als een paracetamol de scherpe stekende randjes wegneemt. Subtiel wordt er sporadisch een accent gelegd op de elektro folk, maar toch is het over het algemeen net wat kaler. Langzaamaan keert Ben Howard weer terug naar zijn start roots, en camoufleert hij de binnen gekropen gebreken met een dosis aan eenvoudig te verteren pulserende noise.

Een gewaagde aanpak die zeker ook voor een aantal geslaagde hoogtepunten zorgt. Voortstuwende parade ritmes en een oppermachtige topvocalist zorgen voor de avontuurlijke balans in het grimmige groovende Crowhurst’s Meme. Het samenspel tussen de door de soul gevoede toetsenwerk en de krakende drumeffecten bij Sage That She Was Burning geven het een bijna menselijke voedingsbodem. Die basis voldoet tevens bij die prachtige retro folkzang van What A Day en Rookery, waarbij Ben Howard heerlijk doorleefd klinkt. Het in de Americana badende gitaarspel is uiteraard weer van adembenemend zondoordringende schoonheid en duikt met regelmaat die treurende jaren tachtig binnen, om er een vleugje authentieke new wave aan toe te voegen. Het ligt dicht bij de goed werkende indiepop van het in melancholica druipende Far Out. De echo’s in The Strange Last Flight of Richard Russell herplaatsen zich in de experimenteerdrift van een Brian Eno, die als producer sfeervolle ambient combineerde met een toegankelijk popgeluid.

Door de vastgestelde ideeënarmoede haalt hij de inspiratie vooral uit zielloze onpersoonlijke waargebeurde verhaalschetsen. Het is doordachter en de maniertjes nemen het over van de puurheid en zijn eigen individualiteit. Geen oprechte optimisme of het bevechten van binnengeslopen demonen. Zijn rol is veelal bescheiden tot een van de zijkant observerende rapporteur, die oud krantennieuws herschrijft. Het is lastiger om je mee te laten slepen. Je gelooft het nu allemaal wel, en wordt niet moeiteloos in het geheel betrokken. Zo komt Finders Keepers niet over als een gruwelijke post murder ballad, en blijft het beperkt tot de nieuwsgierige verslaglegging van een lichtelijk gestoorde buitenstaander die toevallig getuige is van de vondst van afgehakte lichaamsdelen. Vreemd eigenlijk, want het gehoopte lugubere sfeertje roept hij probleemloos op met de strijkers in het duistere filmische Unfurling.

Collections from the Whiteout voldoet zeker aan de verwachtingen van de liefhebber, al zal niet iedereen enthousiast worden van de prominent opgestelde elektronica. Tussen deze oase van rust en klantvriendelijkheid van een track als Metaphysical Cantations is er hier en daar ook ruimte voor brokken wringende zwaarmoedigheid die afsteekt tegen de gezinstoegankelijke warmte. Echter de noodzaak om je in de plaat heerlijk vast te bijten ontbreekt door het afstandelijke karakter. Dit is in het vervolg eenvoudig op te lossen door weer dicht bij zichzelf te blijven.



  1. Follies Fixture
  2. What a Day
  3. Crowhurst's Meme
  4. Finders Keepers
  5. Far Out
  6. Rookery
  7. You Have Your Way
  8. Sage That She Was Burning
  9. Sorry Kid
  10. Unfurling
  11. Metaphysical Cantations
  12. Make Arrangements
  13. The Strange Last Flight of Richard Russell
  14. Buzzard