×

Recensie

Alternative

16 maart 2021

A.A. Williams

Songs from Isolation

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Bella Union

Songs from Isolation A.A. Williams Alternative 3.5 A.A. Williams – Songs from Isolation Written in Music https://writteninmusic.com

Om al gelijk je tweede studioplaat vol te proppen met alleen maar covers, getuigd over het algemeen wel van een gebrek aan inspiratie. Zonde, zeker als je een klassieke geschoolde achtergrond hebt, en de vaardigheden om de cello en piano in liefde te koesteren, maar ook gemeen te mishandelen tot in perfectie beheerst. Forever Blue is een openbarend zwaarmoedige debuut, inclusief gothic metal uitstapjes, waarbij de Londense veelbelovende singer-songwriter A.A. Williams die kwaliteiten volledig weet uit te spelen in meeslepende harde zwarte koffie tracks, zonder de zoetigheid, het liefst zo puur mogelijk. Die overrompelende diepgang welke ze vanaf het meesterlijke All I Asked For (Was to End It All) de kamertemperatuur een aantal graden laat oplopen ontbreekt bij het aan huis gekluisterde tussenstuk Songs from Isolation.

Die duistere dreiging zit voornamelijk verborgen in de waanzinnige artiestenkeuzes die er gemaakt worden. Hiermee benadrukt ze op voortreffelijke wijze wie haar grote inspirators zijn. Het ligt allemaal sterk in het verlengde van Strange Little Girls van Tori Amos. Typerende mannennummers die vanuit de positie van de vrouw toegelicht worden. Soms breekbaar en zacht, dan weer gemeen en bijtend. De nadruk wordt bij beide zangeressen gelegd op het overtuigende pianospel. Tracks als Creep en Nights In White Satin blijven erg dicht staande bij het origineel en zijn uiteraard prachtig, maar overduidelijk vervangbaar. Into My Arms is wel een erg veilige Nick Cave keuze, zeker voor iemand die zoveel aardedonkere nummers heeft uitgebracht. Aan het aanbod ligt het zeker niet.

Lovesong wil tekstueel volledig overtuigen en geeft een andere kijk op de track, waarbij de zelfverzekerde minnares vol geduld afwacht tot haar trouwe partner weer bij haar terugkeert. Al is het toch die hartverscheurende klaagzang van Robert Smith die zo voortreffelijk goed uitkomt op Disintegration; het conceptalbum van The Cure waarbij de sterfelijkheid van de ouderdom centraal staat. Buiten deze context blijft er daadwerkelijk een liefdesliedje over, waarbij het heimelijke verlangen centraal staat. De sobere uitwerking werkt bij Where Is My Mind? ook niet echt in het voordeel, het kippenveleffect van Pixies is geëlimineerd nu de spookachtige huilzang van Kim Deal ontbreekt, en waarvoor niet iets gelijkwaardigs in de plaats is gekomen.

De maniakale roadtrack Be Quiet and Drive (Far Away) is emotioneel net zo sterk als de schreeuwerige getergde uitvoering van Deftones. Slepend en gepijnigd ontvlucht ze de waanzin van de dag waarbij levendige dagdromen vervagen in uitputtende nachtmerries. Die kracht herhaalt zich in het deprimerende No Future achtige Every Day Is Exactly the Same van Nine Inch Nails. In de handen van A.A. Williams komen de suïcidale gedachtes nog sterker op de voorgrond. Het langdradige psychedelische Porcelina of the Vast Oceans van Smashing Pumpkins is teruggebracht tot een compacte krachtige kernsong, waarbij elke gelijkenis met het origineel verdwenen is.

Geen slecht eindresultaat, maar toch valt er zoveel meer winst te behalen. Bijna alle gekozen muzikanten hebben genoeg heavy midden aarde materiaal wat de krochten van de ziel opzoekt en beter aansluit bij die meesterlijke eerste plaat van A.A. Williams. Hopelijk vervolgt ze hierna die ingeslagen weg.



  1. Lovesong
  2. Where Is My Mind?
  3. If You Could Read My Mind
  4. Creep
  5. Nights in White Satin
  6. Be Quiet and Drive (Far Away)
  7. Every Day Is Exactly the Same
  8. Into My Arms
  9. Porcelina of the Vast Oceans